Αξίες

Αξίες

Οι επιστήμονες εκτέλεσαν κάποτε το εξής πείραμα:

Για να μετρήσουν επακριβώς την αντοχή της κοινής κολοκύθας, τοποθέτησαν βάρη σε μια ομάδα από κολοκύθες μέχρι το πραγματικό όριο που μπορούσε να αντέξει η καθεμιά.

Κάθε διαφορετική κολοκύθα βάσταζε διαφορετικά βάρη, αλλά μια ιδιαίτερη κολοκύθα δεχόταν την περισσότερη πίεση, από λίγα γραμμάρια τη μια μέρα μέχρι δέκα γραμμάρια την επόμενη, ως τα εκατό γραμμάρια και τελικά ως τα κιλά.

Όταν η κολοκύθα  ωρίμασε, την πίεζε ένα βάρος μερικών εκατοντάδων κιλών.

Στο τέλος του πειράματος οι επιστήμονες έκοψαν αυτή την κολοκύθα,  καθώς και τις άλλες, για να δουν αν υπήρχε κάτι ασυνήθιστο σε αυτές.

Οι άλλες κολοκύθες άνοιξαν εύκολα με το πρώτο χτύπημα του μαχαιριού, αλλά τα μαχαίρια δεν κατάφεραν τίποτε σε αυτή την κολοκύθα και στο τέλος αναγκάστηκαν να την ανοίξουν κόβοντάς τη με ένα πριόνι. Η σάρκα της ήταν σκληρή όπως το ξύλο ενός μεγάλου δέντρου!

Τι πείραμα είναι αυτό;

Είναι ένα πείραμα της ζωής, ένα πορτρέτο όλων μας στο σύγχρονο περιβάλλον όπου ζούμε και της εύκαμπτης δύναμης της καρδιάς μας. 

Αντιμετωπίζοντας τον σημερινό ανταγωνισμό και την πίεση δεν έχουμε άραγε την ανάγκη να ωριμάσουμε πριν την ώρα μας;

Μόνο με τη δημιουργία ενός συστήματος αξιών για την καρδιά μπορούμε να μετατρέψουμε την πίεση σε ευλυγισία και να αντέξουμε.(Yu Van «Δρόμοι της ευτυχίας»)

 

 

Ηλιόφως

Ηλιόφως

 

Τα πράγματα που επιφανειακά φαίνονται χωρίς καμία αξία μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια αφετηρία προκειμένου να φέρουμε ηρεμία και σταθερότητα στην εσωτερική καρδιά.

 

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν τρείς αρουραίοι που έτρεχαν στα χωράφια, όλοι απασχολημένοι με τις προετοιμασίες για να περάσουν το χειμώνα.

Ο ένας αρουραίος έψαχνε μανιωδώς για προμήθειες, μεταφέροντας όλα τα είδη σπόρων και καρπών στη φωλιά του.

Ο δεύτερος αρουραίος έψαχνε για πράγματα που θα τον προφύλασσαν από το κρύο και μάζευε αρκετό άχυρο και χνουδωτούς σπόρους στην τρύπα του.

Και ο τρίτος αρουραίος;

Εκείνος περιπλανιόταν στα χωράφια κοιτάζοντας τον ουρανό, έπειτα τη γη, και έπειτα ξάπλωνε για να αναπαυτεί λιγάκι.

Οι δυο σύντροφοι που εργάζονταν σκληρά μάλωναν τον τρίτο ποντικό καθώς μοχθούσαν:

«Είσαι τεμπέλης, δεν κάνεις ετοιμασίες για να περάσεις το χειμώνα, για να δούμε πώς θα τα καταφέρεις όταν τελικά έρθει ο χειμώνας!»

Ο τρίτος αρουραίος δεν έκανε καν την προσπάθεια να δώσει μια εξήγηση.

Αργότερα, όταν έφτασε ο χειμώνας, οι τρεις αρουραίοι κρύφτηκαν σε μια μικρή φωλιά. Δεν είχαν έλλειψη τροφίμων και είχαν καθετί που χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν το κρύο, αλλά δεν είχαν κάτι να κάνουν για να περάσει η ημέρα. Σιγά, σιγά βαρέθηκαν να είναι κλεισμένοι μέσα και δεν είχαν ιδέα πώς να περάσουν την ώρα τους.

Έτσι, ο τρίτος αρουραίος άρχισε να λέει ιστορίες στους άλλους δύο: για το πώς συνάντησε ένα παιδί στην άκρη του χωραφιού ένα φθινοπωρινό απόγευμα και τι είδε να κάνει αυτό το παιδί, για έναν άντρα που είδε στη λίμνη ένα φθινοπωρινό πρωί και τι έκανε. Τους είπε για τις συνομιλίες που είχε και ένα τραγούδι που άκουσε από ένα παιδί…..

Μόνο τότε οι δυο σύντροφοι του αντιλήφθηκαν ότι αυτός ο αρουραίος είχε μαζέψει ηλιόφως  για να τους προμηθεύσει  κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Βλέπουμε ό,τι υπάρχει στην καρδιά μας..

              

 

Φαντάσου λοιπόν τι υπάρχει στην καρδιά σου!

 

Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή μας που δεν είναι όπως θα επιθυμούσαμε. Μερικές φορές αυτά δεν είναι ούτε λογικά ούτε σωστά. Μπορεί να μην έχουμε τη δύναμη να τ’ αλλάξουμε, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε τα αισθήματα και τη στάση μας. Εξετάζοντας τα πράγματα με αυτόν  τον τρόπο μπορούμε να πούμε ότι οι άνθρωποι βλέπουν ό,τι βρίσκεται μέσα στην καρδιά τους.

Η ιστορία του Σου Σι

Ο Σου Σι ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλα επιτεύγματα. Ο Φογίν ήταν ένας σπουδαίος βουδιστής μοναχός και οι δυο τους συχνά διαλογίζονταν μαζί. Ο Φογίν ήταν έντιμος, απλός χαρακτήρας και ο Σου Σι πάντα τον έψεγε. Ο Σου Σι συχνά ένιωθε πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτές τις μικρές νίκες και όταν γύριζε στο σπίτι του, του άρεσε να μιλά γι’ αυτές με την αδερφή του τη Σου Σιαομέι.

Μια μέρα οι δυο άντρες κάθονταν και διαλογίζονταν μαζί.

Ο Σου Σι ρώτησε: «Κοίτα, με τι μοιάζω;»

Ο Φογίν είπε: «Νομίζω  ότι μοιάζεις με άγαλμα του Βούδα».

Όταν το άκουσε ο Σου Σι, γέλασε δυνατά.

Ύστερα είπε στον Φογίν: «Ξέρεις τι νομίζω ότι μοιάζεις εσύ έτσι που είσαι καθισμένος; Μ’ ένα σωρό αγελαδίσιας κοπριάς».

Ο Φογίν γι μια στιγμή έχασε τα λόγια του.

Όταν ο Σου Σι πήγε στο σπίτι του, άρχισε πάλι να καυχιέται στη Σου Σιαομέι.

Η Σου Σιαομέι γέλασε ψυχρά και είπε στον αδελφό της:

«Πώς μπορείς και διαλογίζεσαι με τόσο χαμηλή αντίληψη;

Ξέρεις γιατί ενδιαφέρονται περισσότερο οι άνθρωποι που διαλογίζονται;

Διαλογίζονται για να αντιληφθούν την καρδιά και την ουσία: οτιδήποτε υπάρχει στην καρδιά σου θα εμφανιστεί στα μάτια σου.

Ο Φογίν είπε ότι ήσουν σαν Βούδας, πράγμα που δείχνει ότι υπάρχει ένας Βούδας στην καρδιά του. Εσύ είπες ότι ο Φογίν ήταν σαν αγελαδίσια κοπριά. Φαντάσου λοιπόν τι υπάρχει στην καρδιά σου!»

(Yu Dan  Δρόμοι της ευτυχίας)

 

ΕΓΩ

Εγώ       I       Ich    Je    Io    yo     jag    ja

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική  προσέγγιση:

Το Εγώ διέπεται από την αρχή της πραγματικότητας και σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Εκείνου λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς της πραγματικότητας. Το Εγώ αποτελεί το οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας και περιλαμβάνει βασικές λειτουργίες, όπως η εκτίμηση των διαφόρων καταστάσεων, ο έλεγχος της πραγματικότητας, η κρίση, η συμβιβαστικότητα, η ανεύρεση λύσεων στα διάφορα προβλήματα κλπ. Το Εγώ ξεχωρίζει τι είναι πραγματικό, μας βοηθάει να ξεχωρίζουμε τις σκέψεις μας και να τις κατανοήσουμε.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Φρόυντ το Εγώ παρεμβάλλεται ανάμεσα στις ενορμήσεις του Εκείνο και τις απαγορεύσεις ή προσταγές του Υπερεγώ και προσπαθεί να εναρμονίσει τις συγκρούσεις που απορρέουν από αυτές σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Ο κύριος σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Εκείνο αλλά πάντοτε λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια του ατόμου.

Όταν μια επιθυμία του Εκείνο είναι αντίθετη στην πραγματικότητα, στους κοινωνικούς και ηθικούς κανόνες και κυρίως αντίθετη στις επιθυμίες του Υπερεγώ το οποίο το τιμωρεί συνεχώς με αισθήματα ντροπής, ενοχής κλπ τότε το Εγώ αναπτύσσει διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς για να μπορέσει να αντεπεξέλθει. Οι αμυντικοί μηχανισμοί δεν αναπτύσσονται ευθέως ή συνειδητά και πάντα ενεργοποιούνται όταν μια κατάσταση είναι επικίνδυνη για την «αρμονία» των τριών ψυχικών τμημάτων.

Το Υπερεγώ στοχεύει στην τελειότητα και αποτελείται από ένα οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας, κυρίως ασυνείδητο. Το Υπερεγώ μπορεί να θεωρηθεί ως μια συνείδηση που τιμωρεί το άτομο με συναισθήματα ενοχής όταν το άτομο λειτουργεί με μη κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους. Το Υπερεγώ είναι το αντίθετο του εκείνο γιατί αποζητά να λειτουργεί το άτομο με έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο ενώ το Εκείνο θέλει μόνο να ικανοποιήσει της ενορμήσεις του. Συνεπώς όπως αναφέραμε λειτουργεί ως συνείδηση η οποία μας κρατάει μακριά από αντικοινωνικές συμπεριφορές και από διάφορα ταμπού. Το αναπτύσσουμε στα αρχικά χρόνια της ζωής μας κατά τη διάρκεια του οιδιπόδειου συμπλέγματος και ολοκληρώνεται σε πιο ώριμη ηλικία, αρχικά από τους γονείς μας στη συνέχεια από δασκάλους, συγγενείς, φίλους κ.λπ. Αποτελείται από όλους τους ηθικούς κανόνες που έχουμε μάθει είτε μέσω τιμωριών ή μέσω επιβραβεύσεων από ορισμένες κινήσεις και πράξεις μας. Το Υπερεγώ αποτελείται από δύο υποθετικά τμήματα: το καθαυτό υπερεγώ ή συνείδηση, που αποτελεί τον κριτικό έλεγχο του υ αυτών της προσωπικότητας.

 

Roubeix Helene

“Συνάντηση με τον εαυτό μας»

Ο εαυτός μας  είναι η μοναδική και ανεπανάληπτη ταυτότητα με την οποία γεννιέται ο καθένας μας. Είναι ο πυρήνας της ύπαρξής μας, η ίδια η ουσία της. Είναι ο εαυτός μας.

Η μοίρα του Εαυτού είναι να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Παράλληλα με τον Εαυτό, σχηματίζεται, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής, ένα Εγώ, που θα μεγαλώσει και αυτό με τη σειρά του, με την πάροδο του χρόνου.  Η αποστολή του είναι διπλή: Να βοηθήσει το άτομο να προσαρμοστεί στην κοινωνία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να   διαφυλάξει τη βαθύτερη φύση του Είναι του, δηλαδή τον Εαυτό του.  Θα μπορούσαμε λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο να θεωρήσουμε  το Εγώ σαν τον κηπουρό του Εαυτού. Είναι αρμόδιο να τον προστατεύει και να τον φροντίζει ώστε να μπορέσει ο Εαυτός να αναπτυχθεί και να προοδεύσει

Αν όλα πάνε καλά, ο Εαυτός και το Εγώ γίνονται αμέσως σύμμαχοι. …….. ωστόσο κάποιες φορές μπορεί να συγκρουστούν. Π.χ εφηβεία ή στην αρχή της ενήλικης ζωής, όπου το Εγώ πιθανότατα θα έχει  την τάση να κυριαρχήσει. …

Αν όλα πάνε καλά, αν δηλαδή ο πατέρας και η μητέρα υπήρξαν «αρκετά καλοί» γονείς, κατά την έκφραση του άγγλου ψυχαναλυτή Winnicott, αν έδειξαν τον απαιτούμενο σεβασμό στην ατομικότητα και την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους, τότε το εγώ του παιδιού-που οικοδομείται, αρχικά, πάνω στην εικόνα των γονιών του-θα μπορέσει , με τη σειρά του, να σεβαστεί τον εαυτό του και να μην τον βλάψει.

Αν ωστόσο κάποια παιδία μεγαλώσουν σε ένα αυταρχικό, καταπιεστικό περιβάλλον, για να επιβιώσουν αναγκάζονται να προσαρμοστούν στον εξαναγκασμό που τους ασκείται, έχοντας για συντροφιά τον πόνο και τον φόβο.

Αλλά εκείνο που προσαρμόζεται είναι το Εγώ τους. Κατασκευάζουν ένα ψεύτικο προσωπείο, με σκοπό να κερδίσουν την ελάχιστη δυνατή αναγνώριση, αγάπη και προστασία απ’ τους γονείς τους.  Το τίμημα είναι βαρύ.

Το Εγώ, ενώ έχει αναλάβει το ρόλο του προστάτη, μετατρέπεται τώρα σε τείχος που φυλακίζει τον Εαυτό και τον εμποδίζει ν’ αναπτυχθεί. Έτσι, ο εαυτός παραμένει ανώριμος.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα στο Εγώ, που αναπτύσσεται πλέον ανεμπόδιστα και τον Εαυτό, που παραμένει στάσιμος και ατροφικός.

Πώς και πότε θα «απελευθερώσουμε» τον Εαυτό μας. Το έναυσμα μπορεί να είναι ένα γεγονός, ένα βιβλίο, οτιδήποτε που θα προκαλέσει την αφύπνιση. Πότε θα συμβεί αυτό;  σχετικό …οποτεδήποτε ή και ποτέ…

Όταν πια δε μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, έρχεται η ώρα να αφουγκραστούμε τον Εαυτό μας. Να εμπιστευθούμε αυτό που νιώθουμε, να παραδεχτούμε ότι έχουμε συναισθήματα, ακόμα και να ξαναμάθουμε να αισθανόμαστε, αν χρειαστεί. Να συνειδητοποιήσουμε την κυριαρχία που υποστήκαμε τόσα χρόνια, αλλά και τη δυνατότητα που έχουμε να τερματίσουμε αυτά τα παιχνίδια κυριαρχίας-υποταγής, στα οποία είχαμε συνηθίσει να συμμετέχουμε. …..

Μόλις το Εγώ και ο Εαυτός ξαναγίνουν σύμμαχοι, το άτομο ξαναβρίσκει τους βιολογικούς του ρυθμούς, που είχαν παρεμποδιστεί, επιβραδυνθεί ή ακόμα και σταματήσει.

 

 

 

Eckhart Tolle

“Για μια νέα ζωή»

….Το περιεχόμενο του Εγώ ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά σε κάθε Εγώ λειτουργεί  η ίδια δομή. Με άλλα λόγια διαφέρουν μόνο επιφανειακά. Με τι τρόπο είναι ίδια; Όταν ζεις μέσω του νοογενούς εαυτού, αποτελούμενου από σκέψεις και συναισθήματα, που είναι το Εγώ, η βάση της συνείδησης σου είναι  επισφαλής επειδή η σκέψη και το συναίσθημα είναι, από την ίδια τους τη φύση, εφήμερα, παροδικά. Έτσι, κάθε Εγώ αγωνίζεται συνεχώς για επιβίωση, προσπαθώντας να προστατέψει και να μεγενθύνει τον εαυτό του. Για να διατηρήσει την εγώ-σκέψη, χρειάζεται την αντίθετη σκέψη του «άλλου». Το εννοιολογικό Εγώ δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς  τον εννοιολογικό «άλλο». Οι άλλοι είναι περισσότερο άλλοι όταν τους βλέπω σαν εχθρούς μου. Στο ένα άκρο της κλίμακας αυτού του ασυνείδητου εγωικού προτύπου βρίσκεται η ψυχαναγκαστική συνήθεια να βρίσκω ελαττώματα στους άλλους και να γκρινιάζω γι αυτούς. Σ’ αυτό αναφερόταν ο Ιησούς όταν είπε: «Τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε δοκό την εν τω ιδίω οφθαλμώ ου κατανοείς;»  Στο άλλο άκρο της κλίμακας υπάρχει σωματική βία μεταξύ των ατόμων και πόλεμος μεταξύ εθνών.  Στη Βίβλο, το ερώτημα του Ιησού παραμένει αναπάντητο, αλλά η απάντηση είναι ασφαλώς: Επειδή το να κριτικάρω ή να επικρίνω κάποιον άλλο με κάνει να νιώθω σπουδαιότερος, ανώτερος.

………Η γκρίνια επίσης είναι μια από τις αγαπημένες στρατηγικές του Εγώ για να ενισχύσει τον εαυτό του. Κάθε γκρίνια είναι μια μικρή ιστορία που πλάθει ο νους και που την πιστεύεις απόλυτα.

…..Οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί είναι η πιο άξεστη μορφή απόδοσης ετικετών και της ανάγκης του Εγώ να έχει δίκιο και να θριαμβεύει πάνω στους άλλους.

… Η αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που συνοδεύει την γκρίνια και τη νοητική απόδοση ετικετών στους ανθρώπους και προσθέτει ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια στο Εγώ. …… Το Εγώ λατρεύει την αγανάκτηση. Αντί να παραβλέπεις την έλλειψη συνειδητότητας στους άλλους, την κάνεις ταυτότητά τους.ποιος το κάνει αυτό; Η έλλειψη συνειδητότητας σ’ εσάνα, το Εγώ. Μερικές φορές το «ελάττωμα» που αντιλαμβάνεσαι σε κάποιον άλλο δεν υπάρχει καν. Είναι μια ολοκληρωτική παρερμηνεία, μια προβολή από ένα νου εκπαιδευμένο να βλέπει εχθρούς και να βγάζει τον εαυτό του ανώτερο ή δικαιωμένο. Άλλες φορές το ελάττωμα μπορεί να υπάρχει, αλλά όταν εστιάζεις πάνω του την προσοχή σου, μερικές φορές αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, το ενισχύεις. Κι αυτό στο οποίο αντιδράς όταν το βλέπεις σε κάποιον άλλο το ισχυροποιείς στον εαυτό σου.

Η μη αντίδραση στο Εγώ των άλλων είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους όχι μόνο για να πας πέρα από το Εγώ στον εαυτό σου, αλλά και για να διαλύσεις το συλλογικό ανθρώπινο Εγώ. Όμως μπορείς να είσαι σε κατάσταση μη αντίδρασης, μόνο αν αναγνωρίσεις ότι η συμπεριφορά κάποιου προέρχεται από το Εγώ, ότι είναι έκφραση της συλλογικής ανθρώπινης δυσλειτουργίας. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είναι προσωπικό, δεν υπάρχει πια ο ψυχαναγκασμός να αντιδράσεις σαν να ήταν. Μην αντιδρώντας στο Εγώ, θα μπορείς συχνά να φέρνεις στην επιφάνεια την ψυχική υγεία των άλλων, που είναι η συνειδητότητα που δεν έχει αποκτηθεί μέσω εξαρτημένης μάθησης, σε αντίθεση μ’ εκείνη που έχει αποκτηθεί μέσω αυτής. …..

Η μη αντίδραση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Μια άλλη λέξη για τη μη αντίδραση είναι η  Συγχώρεση.

Συγχωρώ σημαίνει παραβλέπω ή μάλλον, βλέπω πέρα από κάτι.

Κοιτάζεις μέσα από το Εγώ την ψυχική υγεία που υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα ως ουσία του.

 

 

 

 

Υπομονή

 

ΥΠΟΜΟΝΗ!!!

 

Η μεταμόρφωση

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μικρούλα κάμπια.

Καθόταν πάνω σ’ ένα φύλλο και  κοιτούσε με ενδιαφέρον τα έντομα που τραγουδούσανε, έτρεχαν, πηδούσανε και διασκέδαζαν.
ενώ αυτή η καημενούλα δεν μπορούσε ούτε έναν τόσο δα  ήχο να βγάλει, ούτε να τρέξει, ούτε να πετάξει. Με  δυσκολία κατάφερνε μόνο να σέρνεται.
Και για να πάει από το ένα φύλλο στο άλλο, χρειαζόταν πάρα πολύ ώρα. Παρόλα αυτά δεν παραπονιόταν και δεν ζήλευε κανέναν.
Καταλάβαινε πως ο καθένας κάνει αυτό που του ορίζει η φύση.
Γνώριζε ότι αφού ήταν κάμπια έπρεπε  να υφαίνει πολύ λεπτά μεταξένια νήματα και να πλέκει με αυτά το σπιτάκι-κουκούλι της. Χωρίς πολλές κουβέντες η κάμπια  άρχισε με υπομονή και επιμέλεια να εκτελεί το έργο της και να υφαίνει, να υφαίνει, να υφαίνει… ώσπου την κατάλληλη ώρα βρισκόταν τυλιγμένη ολόκληρη μέσα σε ένα θερμό κουκούλι.

- Και τώρα τι;
αναρωτιότανε η μικρούλα κάμπια μέσα στο κουκούλι της.

- Κάθε πράγμα στην ώρα του, άκουσε την απάντηση, να έχεις υπομονή και θα δεις. Πέρασε ο καιρός και η υπομονετική κάμπια ξύπνησε και ανακάλυψε πως δεν ήταν πια δυσκίνητη. Δεν ήταν καν κάμπια! Γρήγορα και με επιδεξιότητα βγήκε από το κουκούλι. Με έκπληξη αντιλήφθηκε πως είχε δυο ελαφρά, πολύχρωμα και φανταχτερά φτερά. Ενθουσιασμένη κούνησε τα φτερά της με χαρά και σαν πούπουλο τινάχτηκε στον αέρα και πέταξε στο γαλανό ουρανό.
Είχε μεταμορφωθεί!

 

Μάλιστα υπάρχει και λουλούδι με το όνομα Υπομονή

Η Υπομονή (Σλουμπεργκέρα - Schlumbergera ή Ζυγόκακτος - Zygocactus) είναι ένα από τα έξι γνωστά γένη κακτοειδών, που φυτρώνουν πάνω σε δέντρα. Πήρε το όνομά της από το Γάλλο συλλέκτη φυτών Φρεντερίκ Σλουμπερζέ (Frédéric Schlumberger). Φυτρώνει σε υψόμετρο 1.000-1.700 μέτρων.^[1] Είναι ένα από τα πλέον διαδεδομένα παχύφυτα. Ονομάζεται αλλιώς και επίφυλλο, ή κάκτος των Χριστουγέννων, γιατί ανθίζει εκείνη την εποχή.

  

Θυμός

 

 Θυμός

Ο Charles Spielberger, ψυχολόγος που ειδικεύεται στη μελέτη του θυμού. Ορίζει το θυμό ως: « μια συναισθηματική κατάσταση που ποικίλλει σε ένταση από τον ήπιο εκνευρισμό ως την έντονη οργή και μανία».

Όπως και άλλα συναισθήματα, συνοδεύεται από φυσιολογικές και σωματικές αλλαγές: όταν θυμώνουμε, η καρδιά μας χτυπά πιο δυνατά και η πίεση του
αίματός μας αυξάνεται, όπως αυξάνονται και τα επίπεδα των ορμονών αδρεναλίνη και νοραδρεναλίνη.

Ο θυμός γεννιέται από εξωτερικά ερεθίσματα αλλά και από ανησυχία ή από συνεχή ενασχόληση με τα προσωπικά μας προβλήματα. Κάποιες μνήμες τραυματικών ή εξοργιστικών γεγονότων μπορούν, επίσης, να προκαλέσουν συναισθήματα θυμού.

- Γέροντα, εγώ νομίζω ότι δεν θυμώνω, αλλά απλώς νευριάζω.
- Πώς γίνεται αυτό; Αν νευριάζεις, πρέπει να εξετάσεις να δεις μήπως έχεις το πάθος του θυμού. Άλλο αν κάποιος νευριάσει και πει καμιά κουβέντα, επειδή είναι νευριασμένος ή έχει κάποιο πρόβλημα, έναν πόνο κ.λπ. Τότε «καλημέρα» να του πει ο άλλος , «δεν με παρατάς κι εσύ!» - μπορεί να του απαντήσει. Μα καλά, «καλημέρα» του είπε∙ δεν του είπε κάτι κακό. Αυτός όμως είναι κουρασμένος, έχει τον πόνο του, για αυτό αντιδρά έτσι. Βλέπεις, και το πιο υπομονετικό γαϊδουράκι, όταν το παραφορτώσεις, θα κλωτσήσει.
- Γέροντα, όταν δεν είμαι συμφιλιωμένη με τον εαυτό μου, μου φταίει το καθετί και αντιδρώ.
- Αν δεν είσαι συμφιλιωμένη με τον εαυτό σου , αυτό σημαίνει ότι έχεις μια πνευματική αδιαθεσία και είναι φυσικό μετά να αντιδράς. Όπως, όταν κάποιος είναι σωματικά άρρωστος, χάνει καμιά φορά την υπομονή του και κουράζεται λ.χ. να ακούει τους άλλους να μιλάνε, έτσι και όταν δεν είναι σε καλή πνευματική κατάσταση, του λείπει η εγρήγορση, η υπομονή , η ανεκτικότητα.
- Τι φταίει, Γέροντα, που θυμώνω με το παραμικρό;
- Φταίει που πιστεύεις ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι. Ο θυμός σ' εσένα ξεκινάει από τους λογισμούς που βάζεις για τους άλλους. Εάν βάζεις καλούς λογισμούς, δεν θα εξετάζεις τι σου είπαν ή πώς σου το είπαν, θα παίρνεις το βάρος επάνω σου και δεν θα θυμώνεις.
- Όμως, Γέροντα, δεν μπορώ να πιστέψω ότι πάντοτε φταίω εγώ.
- Φαίνεται, υπάρχει μέσα σου κρυφή υπερηφάνεια. Να προσέχεις, γιατί ο θυμός έχει μέσα δικαιολογία, υπερηφάνεια, ανυπομονησία, αναίδεια.
- Γέροντα, γιατί σήμερα οι άνθρωποι νευριάζουν τόσο εύκολα;
- Τώρα και οι μύγες νευριάζουν! Έχουν πείσμα, θέλημα!... Παλιά, αν τις έδιωχνες, έφευγαν. Τώρα, επιμένουν... Είναι όμως αλήθεια ότι και μερικά επαγγέλματα σήμερα όχι μόνο δεν βοηθούν για την ψυχική ηρεμία, αλλά και τον εκ φύσεως ήρεμο άνθρωπο μπορεί να τον κάνουν νευρικό.
Πολλές φορές ,από μερικές εξωτερικές αφορμές αγανακτεί ο άνθρωπος και ξεσπά, επειδή δεν αναπαύεται με αυτό που κάνει και θέλει κάτι άλλο. Αυτές όμως οι αντιδράσεις είναι εξωτερικές σκόνες που φεύγουν, όταν βρει ο άνθρωπος αυτό που τον αναπαύει.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟY

  Ο Eckhart Tolle: στο βιβλίο του  «Η δύναμη του Τώρα» αναφέρει …..

Τι κάνουμε όταν είμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους που θέλουν να μας χειραγωγήσουν, να μας χρησιμοποιήσουν ή να μας ελέγξουν;

«…….Αυτοί οι άνθρωποι είναι ξεκομμένοι από την Ύπαρξη, κι έτσι προσπαθούν ασυνείδητα να πάρουν ενέργεια και δύναμη από σένα. Είναι αλήθεια ότι ένα μη συνειδητό άτομο προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ή να χειραγωγήσει άλλους, αλλά είναι εξίσου αλήθεια ότι μόνο ένα μη συνειδητό άτομο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και  να χειραγωγηθεί. Αν αντιστέκεσαι ή μάχεσαι στην ασυνείδητη συμπεριφορά στους άλλους, γίνεσαι και ο ίδιος μη συνειδητός.

Παράδοση, όμως, δε σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εαυτό σου να χρησιμοποιείται από μη συνειδητούς ανθρώπους. Σε καμιά περίπτωση. Είναι απόλυτα δυνατόν να πεις σε κάποιον «ΟΧΙ», ξεκάθαρα και σταθερά, ή να φύγεις από μια κατάσταση, και ταυτόχρονα να μην έχεις καμιά εσωτερική αντίσταση. Όταν λες «όχι» σε έναν άνθρωπο ή σε μια κατάσταση, άφησέ το αυτό να παρέλθει όχι από αντίδραση αλλά από ενόραση, από μια ξεκάθαρη συνειδητοποίηση του τι είναι καλό ή όχι για σένα εκείνη τη στιγμή. Ας είναι ένα μη αντιδραστικό «όχι», ένα «όχι» υψηλής ποιότητας, ένα «όχι» απαλλαγμένο από κάθε αρνητικότητα, που δε δημιουργεί άλλο πόνο.

………………………..Αν δεν μπορείς να παραδοθείς, ανάλαβε δράση αμέσως: μίλα ή κάνε κάτι που θα φέρει κάποια αλλαγή στην κατάσταση-ή απομακρύνσου από αυτή. Πάρε την ευθύνη της ζωής σου. Μη ρυπαίνεις την πανέμορφη, αστραφτερή σου εσωτερική Ύπαρξη και τη Γη με αρνητικότητα. Μη δίνεις στη δυστυχία και σε οποιαδήποτε μορφή της τόπο κατοικίας  μέσα σου.

………..Οι σχέσεις μας αλλάζουν με την παράδοση.

Αν δεν μπορείς ποτέ να δεχτείς αυτό που υπάρχει, είναι επόμενο ότι δεν μπορείς να δεχτείς κανέναν άνθρωπο όπως είναι. Κρίνεις, κατακρίνεις, κολλάς ετικέτες, απορρίπτεις ή επιχειρείς να αλλάξεις τους άλλους. Επιπλέον, αν κάνεις συνεχώς το Τώρα μέσο για κάθε σκοπό στο μέλλον, τότε κάνεις επίσης και κάθε άνθρωπο που συναντάς ή με τον οποίο σχετίζεσαι μέσο για έναν σκοπό. Η σχέση ή ο άνθρωπος έχει τότε δευτερεύουσα σημασία για σένα ή καμιά απολύτως.

……Όταν εμπλέκεσαι σε μια λογομαχία ή σε κάποια σύγκρουση με το σύντροφό σου ή με κάποιον κοντινό σου άνθρωπο ξεκίνα παρατηρώντας πόσο αμυντικός γίνεσαι καθώς η θέση σου δέχεται επίθεση, ή νιώσε τη βία της δικής σου επιθετικότητας καθώς επιτίθεσαι στη θέση του άλλου. Παρατήρησε την προσκόλληση σου στη δική του άποψη, στη δική σου γνώμη. Νιώσε τη νοητική και τη συναισθηματική ενέργεια πίσω από την ανάγκη σου να έχεις δίκιο και να βγάλεις τον άλλο λάθος.  

Αυτή είναι η ενέργεια του εγωικού νου.  Την κάνεις συνειδητή αναγνωρίζοντας τη, νιώθοντάς την όσο πληρέστερα μπορείς. Τότε, κάποια μέρα, στη μέση μια λογομαχίας, θα συνειδητοποιήσεις ξαφνικά ότι έχεις επιλογή και μπορείς να αποφασίσεις να απαραιτηθείς από την αντίδρασή σου-μόνο και μόνο για να δεις τι θα συμβεί. Παραδίνεσαι.

Δεν εννοώ να παραιτηθείς από την αντίδραση μόνο λεκτικά, λέγοντας «εντάξει, έχεις δίκιο», με  μια έκφραση στο πρόσωπο σου που λέει «είμαι υπεράνω όλης αυτής της παιδιάστικης ασυνειδησίας.» αυτό δείχνει την αντίσταση σε ένα άλλο επίπεδο, με τον εγωικό νου ακόμα στα ηνία, να διεκδικεί την ανωτερότητά του. Μιλάω για παραίτηση από ολόκληρο το νοητικό-συναισθηματικό ενεργειακό πεδίο μέσα σου που μάχεται για εξουσία.

Το εγώ είναι πονηρό και έτσι πρέπει να επαγρυπνείς διαρκώς, να είσαι έντονα παρών και ολότελα ειλικρινής με τον εαυτό σου, για να δεις αν έχεις αληθινά εγκαταλείψει την ταύτισή σου με μια νοητική θέση κι αν έχεις ελευθερωθεί έτσι από το νου σου. Αν ξαφνικά νιώσεις πολύ ανάλαφρος, ξεκάθαρος και βαθιά γαλήνιος, αυτό είναι αλάθητο σημάδι ότι έχεις πραγματικά παραδοθεί. Παρατήρησε τότε τι συμβαίνει στη νοητική θέση του άλλου, καθώς δεν την ενεργοποιείς πια με την αντίστασή σου. Όταν η ταύτιση με νοητικές θέσεις έχει βγει από τη μέση, τότε αρχίζει η αληθινή επικοινωνία.

……..το Εγώ πιστεύει ότι η δύναμή του βρίσκεται στην αντίσταση σου, ενώ, στην πραγματικότητα, η αντίστασή σε ξεκόβει από την Ύπαρξη, το μόνο μέρος αληθινής δύναμης. Η αντίσταση είναι αδυναμία και φόβος  που μασκαρεύεται σε δύναμη.  Αυτό που το εγώ βλέπει σαν αδυναμία είναι η  Ύπαρξή σου, στην καθαρότητα, την αθωότητα και τη δύναμή της. Αυτό που βλέπει σα δύναμη είναι αδυναμία. Έτσι, το εγώ λειτουργεί διαρκώς με την αντίσταση και παίζει κίβδηλους ρόλους για να καλύψει την «αδυναμία» σου, που στην πραγματικότητα είναι η δύναμή σου. …….

Στην παράδοση , δε χρειάζεσαι πια τις άμυνες του εγώ και τις ψεύτικες μάσκες. Γίνεσαι πολύ απλός, πολύ αληθινός. «Αυτό είναι επικίνδυνο», λέει το εγώ. «Θα πληγωθείς. Θα γίνεις τρωτός.» αυτό που το Εγώ δε γνωρίζει, φυσικά, είναι ότι μόνο μέσα από την παραίτηση από την αντίσταση, μόνο με το να γίνεις «τρωτός» μπορείς να ανακαλύψεις πόσο αληθινά και ουσιαστικά άτρωτος είσαι.

Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος, αν δεν βελτιωθούν οι άνθρωποι που κατοικούν σ' αυτόν. Πλάτων

Οι Δυο Λύκοι

 

                       Οι Δύο Λύκοι

Ένα βράδυ ένας γέρος της φυλής Τσερόκι,

μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται

μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

 «Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων

 που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.

Ο ένας είναι το Κακό.

Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση,

 η απληστία, η αλαζονεία η αυτολύπηση,

 η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα,

η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το Εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό.

Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία,

η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία,

 η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια,

η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά

ρώτησε τον παππού του:

«Ποιος λύκος νικάει;»

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

«Αυτός που ταΐζεις.»