Δευτερεύουσες Προσωπικότητες

Μέσα στον καθένα από μας υπάρχουν περισσότεροι από έναν «εαυτοί». 

Στην ψυχοθεραπεία τα διαφορετικά αυτά μέρη που κουβαλά ο καθένας μας αναφέρονται συχνά σαν «δευτερεύουσες προσωπικότητες».  Πρόκειται για διαφορετικούς τύπους ενέργειας. Αποτελούν όμως σταθερά πρότυπα ενέργειας και συνήθειες αντίδρασης που είναι αυτόματες. Όλοι τις έχουμε και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Μερικές τις γνωρίζουμε, άλλες όχι.

Η σκληρή εργασία είναι μια χαρά, ή απόλαυση κάποιας περιστασιακής «εύνοιας της τύχης» είναι μια χαρά. Το θέμα είναι αν έχουμε επιλογή ή μας τραβάνε από τη μύτη. Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε φυσικά βρισκόμαστε κάτω από τον έλεγχο του εργάτη ή του παίκτη μέσα μας. Και όπως με όλες τις εξαρτήσεις (γιατί στην πραγματικότητα είμαστε εξαρτημένοι), η απλή δύναμη της θέλησης δεν επαρκεί για να μας απελευθερώσει από αυτές.

Ο μόνος τρόπος για να  ξεφορτωθούμε κάτι που μας ενοχλεί πάνω μα, κάτι που θα προτιμούσαμε να μην είμαστε, είναι να προσπαθήσουμε να το γνωρίσουμε καλά, να κατανοήσουμε για ποιο λόγο βρίσκεται εκεί, ποια ανάγκη μας εξυπηρετεί και επομένως για ποιο λόγο νιώθουμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να εξαρτόμαστε από αυτό.

Όλες οι δευτερεύουσες προσωπικότητές μας αναπτύχθηκαν γιατί κατά κάποιο τρόπο μας εξυπηρετούσαν και μας βοηθούσαν να επιβιώσουμε. Δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε να τις καταργήσουμε-πράγμα που δε μπορεί να γίνει έτσι και αλλιώς- αλλά μόνο να τις ελέγξουμε, έτσι ώστε, για παράδειγμα, να μη μας «τραβούν από τη μύτη» πια, να μας υποχρεώνουν να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε ποιες ακριβώς είναι οι δευτερεύουσες προσωπικότητες μας και πώς συμπεριφέρονται, τόσο μεγαλύτερο έλεγχο της ζωής μας αποκτάμε. Γιατί διαθέτουμε πλέον περισσότερες επιλογές ως προς την αντίδραση και είμαστε ικανοί να πράττουμε λιγότερο αυτόματα, οδηγούμενοι από τη συνήθεια και την παρόρμηση.

Μερικές από τις Δευτερεύουσες Προσωπικότητες

Το εσωτερικό παιδί

Αυτό είναι το πιο ευάλωτο, αγνό κομμάτι του εαυτού μας. Δείχνει εμπιστοσύνη, είναι φρέσκο, ικανό για στενή επαφή και ζεστασιά, αυθορμητισμό και αγάπη.

Είναι η ικανότητά μας να συνεχίζουμε να μαθαίνουμε, να νιώθουμε θαυμασμό και να είμαστε παιχνιδιάρηδες. Αποτελεί το τρυφερό μας κέντρο, τον πλησιέστερο και ευαίσθητο πυρήνα, το κομμάτι που αισθάνεται.

Το εσωτερικό παιδί παραμένει μαζί μας σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας και πολλοί άνθρωποι συνηθίζουν να το κρύβουν (οι άντρες περισσότερο). Αν αγνοούμε το εσωτερικό μας παιδί, τότε αυτό αντιδρά. Αρχίζει να κατηγορεί, να φοβάται, να κλαίει για να τραβήξει την προσοχή, να μας καταδυναστεύει μέχρι να το ακούσουμε.

Το εσωτερικό παιδί δεν είναι σοφό με κοσμικό τρόπο. Θέλει πάνω απ’ όλα ασφάλεια, αγάπη και αγκαλιά. Όταν δεν του τα δίνουμε, τότε μας κάνει να νιώθουμε πανικό, μοναξιά, απώλεια και σύγχυση.

Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και να τρέφουμε το εσωτερικό μας παιδί και να ακούμε τις ανάγκες του.

Ο εσωτερικός  γονιός /ελεγκτής

Επειδή το εσωτερικό παιδί είναι ευάλωτο, έχουμε αναπτύξει όλοι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, δυναμικούς εσωτερικούς γονείς για να το προστατεύουν.

Αυτή η προσωπικότητα του γονέα αποτελεί την ενδοπροβολή όλων των αυταρχικών προσώπων που μας επηρέασαν κατά το παρελθόν: γονείς, δασκάλους, ιερείς κλπ. Τους κουβαλάμε μέσα μας και μας προειδοποιούν, μας καθοδηγούν, μας ελέγχουν προκειμένου να μας προφυλάξουν από το κακό.

Το πρόβλημα προκύπτει αν ο ελεγκτής μας υπερβάλλει. Αν είμαστε υπερπροστατευμένοι κατά την παιδική μας  ηλικία, αν μας έμαθαν να ακολουθούμε αυστηρούς θρησκευτικούς κανόνες ή μας τιμωρούσαν για μικροπράγματα, τότε υπάρχει πιθανότητα να έχουμε αναπτύξει ελεγκτές που βλέπουν τον κόσμο σαν επικίνδυνο. Μπορεί το άτομο να αναπτύξει ακόμα και σχιζοειδή προσωπικότητα.

Θα περιορίσουμε πολύ τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε στον κόσμο προκειμένου να συμβιβαστούμε με αυτό που προσδοκούσαν από εμάς αυτοί που μας ανάθρεψαν.

Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε πότε ο ελέγχουμε πέρα από τα επιθυμητά όρια και ο καλύτερος τρόπος για να χειριστούμε τον ελεγκτή μας είναι να ασχοληθούμε με τα αισθήματα που υποβόσκουν κάτω από την ανάγκη για έλεγχο. Τα αισθήματα αυτά πιθανόν να συμπεριλαμβάνουν  κάποια μορφή φόβου.

Ο κόλακας

Η ανάγκη να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των πρώιμων αυταρχικών προτύπων μεταφέρεται και στην ενήλικη ζωή μας. Λυγίζουμε προς τα πίσω, προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της φίλης μας ή του φίλου μας, των συνομηλίκων μας, των συντρόφων μας και των εργοδοτών μας. Στην απελπισμένη ανάγκη μας να είμαστε δημοφιλείς και αποδεκτοί πουλάμε τον εαυτό μας φτηνά και αποστραγγίζουμε την ενέργειά μας. Δε λέμε «όχι» όταν πρέπει, αποδεχόμαστε δεσμεύσεις που θα έπρεπε να αρνηθούμε. Συντριβόμαστε από την κριτική και δεν είμαστε ικανοί να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας όταν μας επιτίθενται. Ο κόλακας θέλει πάση θυσία να είναι αρεστός.

Τα εξαρτημένα άτομα αποτελούν αρχέτυπους κόλακες οι οποίοι βάζουν πάντα τους άλλους πριν από τον εαυτό τους και εξαρτούν το βαθμό αυτοεκτίμησης τους από τους άλλους. Πρόκειται για αυτοκαταστροφική, ακόμα και χειραγωγική συμπεριφορά.

Ο κριτής

Πρόκειται για την εσωτερική φωνή που μπορεί να γίνει ιδιαίτερα σαδιστική και που ποτέ δε σταματά να μας επικρίνει για τα ελαττώματα μας.

Σύμφωνα με τον κριτή έχουμε πάντα λάθος.

Ο κριτής μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε μιζέρια, κατάθλιψη, να χάσουμε την αυτοπεποίθησή μας και τελικά να μας τρελάνει.

Η φωνή του αναγνωρίζεται αμέσως. Είναι σκληρή, επικριτική, πάντα μας λέει τι δεν πάει καλά μαζί μας και πώς θα έπρεπε να είμαστε.

Ένα ς τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τον κριτή είναι να καταγράψουμε σε μια λίστα όλα αυτά που μας λέει ότι πρέπει να κάνουμε.  Θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει τρόπος να ικανοποιήσουμε όλες αυτές τις απαιτήσεις που έχει ο κριτής από εμάς (στην πραγματικότητα είναι απαιτήσεις που έχουμε εμείς από τον εαυτό μας.)

Η αλήθεια είναι πως ο κριτής δεν ενδιαφέρεται για μας.  Δεν έχει καταλάβει πως είμαστε τέλειοι έτσι ή αλλιώς.

Ο οδηγός

Ο οδηγός ή εργασιομανής είναι η πλευρά του εαυτού μας που μας σπρώχνει να εργαζόμαστε ακόμα και όταν δεν υπάρχει ανάγκη. Πρόκειται για την πιο μανιακή προσωπικότητα. Το λιγότερο που μπορεί να μας κάνει ένας υπερδραστήριος οδηγός  είναι να μην αφήνει εμάς  ή τους ανθρώπους που ζουν κοντά μας να χαλαρώσουν και το χειρότερο να προκαλέσει έμφραγμα.

«Γίνε ο καλύτερος φίλος του εLαυτού σου» Louis Proto

Η σκιά!!

Ο Γιούνγκ ονόμασε «σκιά» τις πλευρές του εαυτού μας που απορρίπτουμε και η ανάλυση του νου έχει σε μεγάλο βαθμό στόχο να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η επίδραση που έχουν αυτές οι «σκιές» πάνω μας.

Μέχρι να φέρουμε τη σκιά στο φως της συνείδησης δεν είναι δυνατόν να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη ή ειρήνη του νου.  Η σκιά θα μας κυνηγά στα όνειρά μας, θα χτυπά την πόρτα της ψυχής μας θέλοντας να πει μέσα στην οικογένεια του εσώτερου εαυτού μας. Μερικές φορές αν είναι ιδιαίτερα φορτισμένη με ενέργεια, μπορεί να έχουμε εφιάλτες που εμφανίζονται σαν τέρατα, άγρια ζώα ή άνθρωποι που μας απειλούν και μας καταδιώκουν. Όσο και αν προσπαθούμε να τα καταπιέσουμε, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτά. Για να αντιμετωπίσουμε τους δικούς μας δαίμονες χρειάζεται θάρρος.

Η διαδικασία πιθανόν να είναι οδυνηρή, αφού κατά τη διάρκεια της οι ψευδαισθήσεις σχετικά με τον εαυτό μας για τις οποίες τρέφουμε ιδιαίτερη αγάπη, καταρρακώνονται. Παρ’ όλα αυτά, αν θέλουμε πραγματικά να γνωρίσουμε ποιοι είμαστε και όχι ποιοι θέλουμε να είμαστε, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της έρευνας είναι μια αίσθηση ενσωμάτωσης, μιας αποκατάστασης της ολότητας. Νιώθει κανείς ταπεινωμένος, αλλά ταυτόχρονα πιο αληθινός, καθώς ο ψεύτικος εαυτός του καταρρέει.

Εξίσου σημαντικό είναι πως όταν ανασύρουμε τις σκιές μας, αυτό που πραγματικά κάνουμε είναι ότι σταματάμε να τις προβάλλουμε προς τα έξω, πάνω στους άλλους ή πάνω στον κόσμο. 

Γιατί όποιες ψυχικές ενέργειες καταστέλλουμε στον εαυτό μας τις βλέπουμε επίσης «εκεί έξω»- και συνεχίζουμε να τις συναντάμε ξανά και ξανά. Στην πραγματικότητα τις προσελκύουμε. 

Μόνο όταν τις αποδεχτούμε σαν κομμάτι του εαυτού μας θα σταματήσουμε να καταφεύγουμε σε αποδιοπομπαίους τράγους, να βλέπουμε παντού το κακό, να γινόμαστε παρανοϊκοί, να υποφέρουμε από μανία καταδίωξης και να γινόμαστε ιδιαίτερα επικριτικοί. 

Γιατί πρέπει να θυμάστε πως ό,τι βλέπουμε είναι πάντα ο εαυτός μας, με μεγάλα γράμματα.

Η μεταμόρφωση της ενέργειας που μεταφέρει η σκιά αποτελεί το περιεχόμενο των παραμυθιών, όπως επίσης και των ονείρων. Η έρευνα των αλχημιστών για τη «Λυδία λίθο» που θα μπορούσε να μετατρέψει βασικά μέταλλα σε χρυσό, η παραβολή του ασώτου, η μεταμόρφωση του βατράχου σε πρίγκιπα χάρη στο φιλί της  πριγκίπισσας, όλες αυτές οι ιστορίες αναφέρονται στη σκιά.

Το θαύμα είναι πως, όταν καταφέρουμε να αγαπήσουμε πλευρές και χαρακτηριστικά του εαυτού μας που μας φαίνονται απόλυτα αντιπαθητικά, αυτά αλλάζουν και μεταμορφώνονται σε πράγματα που έχουν αξία για μας.

Ο θυμός μας για παράδειγμα, που θα μπορούσε να συμβολίζεται σε ένα όνειρο με λιοντάρι που βρυχάται και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει, γίνεται, όταν εξημερωθεί μέσα από τη θέληση μας να συνδιαλλαγούμε μαζί του, η δύναμή μας και η ικανότητά μας να υπερασπίσουμε τον εαυτό μας, δυνατότητα που πρέπει να διαθέτουμε όλοι μας.

 Αυτό που έκανε τη δύναμή μας να στραφεί εναντίον μας και να γίνει σκιά, δεν είναι άλλο από την άρνησή μας να την αποδεχτούμε.

Η μεταμόρφωση αυτών των Κάλιμπαν (Σαίξπηρ) μέσα από την αγάπη και την αποδοχή του εαυτού μας είναι τρομερά σημαντική για να δούμε ξεκάθαρα τόσο την εσωτερική μας ζωή όσο και τη σχέση μας με τους άλλους.

«Και γιατί βλέπεις το ξυλάριον εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε δοκόν την εν τω οφθαλμώ σου δεν παρατηρείς;» (Ματθαίος 7.3)

 Και να είστε σίγουροι πως, αν δεν αναγνωρίσετε τη δική σας σκιά, θα συνειδητοποιήσετε ότι παντού συναντάτε συνεχώς Κάλιμπαν, γιατί τους προσελκύεται πάνω σας.  «Γίνε ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου» Louis Proto

Αποδοχή

Ο καλύτερος τρόπος να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι να τον συγχωρούμε. Όχι μια φορά, αλλά ξανά και ξανά. Ασφαλώς πρέπει να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους άλλους είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας. Οι σχέσεις μας με τους άλλους αποτελούν καθρέφτη της σχέσης μας με τον εαυτό μας και κάθε κρίση που κάνουμε γι’ αυτούς μας δεσμεύει.

Η προσωπική ανάπτυξη, η αγάπη για τον εαυτό μας, έχουν μεγάλη σχέση με το κατά πόσο γνωρίζουμε να τον αποδεχόμαστε όπως είναι. Οι άσχημες πλευρές του εαυτού μας δεν πρόκειται να εξαφανιστούν παρά μόνο αν μάθουμε να τις αποδεχόμαστε. 

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να σπρώξουμε με τη σκούπα τα ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά μας κάτω από το χαλί του ασυνείδητου τόσο περισσότερο αυτά δυναμώνουν, μέχρι που φτάνουν στο σημείο να απειλούν τη ζωή μας. Η καταπίεση τα κάνει απλώς δυνατότερα.  Θα μας κυνηγούν τόσο στην πραγματική ζωή, όσο και στα όνειρά μας, γιατί ό,τι ονειρευόμαστε δεν είναι παρά κομμάτι του εαυτού μας που πραγματικά επιθυμεί να γίνει αποδεκτό μέσα στη συνείδηση.

«Γίνε ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου» Louis Proto

Πόσο πολύ θέλετε αυτό που θέλετε;

Ένας νεαρός ρώτησε κάποτε το Σωκράτη πώς μπορούσε να αποκτήσει σοφία. Ο Σωκράτης απάντησε: «Έλα μαζί μου». Τον πήγε σε ένα ποτάμι, και εκεί του βύθισε το κεφάλι μέσα στο νερό. Το κράτησε κάτω από το νερό μέχρι που ο νεαρός άρχισε να πνίγεται και τότε χαλάρωσε και έβγαλε το κεφάλι του από το ποτάμι. Όταν ξαναβρήκε την ανάσα του ο νεαρός, ο Σωκράτης τον ρώτησε: «Τι επιθυμούσες περισσότερο την ώρα που είχες το κεφάλι σου μέσα στο νερό;»

«Αέρα», αποκρίθηκε εκείνος.

Και τότε ο Σωκράτης του είπε: «Όταν η επιθυμία σου για σοφία θα είναι τόσο έντονη όσο ήταν η επιθυμία σου για αέρα όταν το κεφάλι σου ήταν μέσα στο νερό, τότε θα την αποκτήσεις.»

Προσευχή!!!

Θεραπείες με τη μέθοδο του Νου!!!!

Δεν Υπάρχει Τυχαίο….

Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι κόσμος νόμου και τάξης.

Η προσευχή είναι η διαμόρφωση μιας ιδέας για κάτι που θα θέλαμε να πραγματοποιήσουμε.

Προσευχή= η ειλικρινής επιθυμία της ψυχής. Η επιθυμία μας αυτή είναι η προσευχή μας.

Τεχνική μεταβίβασης από το υποσυνείδητο στο συνειδητό

Η μεταβίβαση αυτή πραγματοποιείται όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση όμοια μ’ εκείνη του ονείρου. Πρέπει να ξέρετε ότι βαθιά μέσα μας υπάρχει η Άπειρη Διάνοια και η Άπειρη Δύναμη.

-Σκεφτείτε λοιπόν ήρεμα , αυτό που θέλετε.

-Δείτε το να καρποφορεί πλήρως απ’ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή.

Κάντε όπως το κοριτσάκι που είχε έναν πολύ άσχημο βήχα και πονόλαιμο. Επαναλάμβανε σταθερά και αδιάκοπα: « Περνάει τώρα, περνάει τώρα». Πέρασε σε μια ώρα περίπου

Το σχεδιάγραμμά σας

Όλα όσα βιώνεται και όλα όσα σας συμβαίνουν στη ζωή σας εξαρτώνται από τα νοητικά «οικοδομικά υλικά» που χρησιμοποιείται για την κατασκευή του νοερού σπιτιού σας.

Αν το σχέδιό σας είναι γεμάτο νοερά σχήματα φόβου, ανησυχίας, άγχους, ένδειας και αν είσαστε αποκαρδιωμένοι, γεμάτοι αμφιβολίες ή κυνικοί, τότε το νοερό υλικό που υφαίνετε μέσα σας, θα εκδηλωθεί με τη μορφή περισσότερου μόχθου, περισσότερης ανησυχίας και περιορισμού όλων των δυνατοτήτων σας.

Μπορείτε λοιπόν με τη δική σας δύναμη να «οικοδομήσετε» ακτινοβόλα υγεία, επιτυχία και ευτυχία με τις Σκέψεις που κάνετε, τις ιδέες, τις αντιλήψεις που δέχεστε και τις σκηνές που παίζετε στο νου σας.

Φτιάξτε το δικό σας καινούργιο σχέδιο, αλλάξτε τον τρόπο που σκέφτεστε. Κάντε αυτή την αλλαγή Σιωπηλά. Νιώθοντας σαν πραγματικότητα τη γαλήνη, την αρμονία, τη χαρά και την καλή θέληση της παρούσας στιγμής.

Ο τρόπος για να γίνει η σκέψη πραγματικότητα

1^ον.

Ζητάτε, λέει ο Χριστός και θα σας δοθεί.

Πρέπει όμως να ζητήσετε με Πίστη. Ο νους μας μεταφέρετε από τη σκέψη στο αντικείμενο.

2^ον

Φτιάξτε μια εικόνα αυτού που επιθυμείτε.

Αν δεν υπάρξει πρώτα μια εικόνα μέσα μας, ο νους δεν μπορεί να κινηθεί γιατί δεν υπάρχει τίποτα προς το οποίο θα μπορούσε να πάει.

Η προσευχή μας, η οποία είναι η νοερή μας πράξη, πρέπει να γίνει δεκτή σαν εικόνα στο μυαλό μας πριν η δύναμη από το υποσυνείδητο μας αρχίσει να την επεξεργάζεται και να την κάνει πραγματικότητα.

3^ον

Αυτή η διαδικασία πρέπει να συνοδεύεται από ένα αίσθημα χαράς και ηρεμίας, που θα πηγάζει από την πρόβλεψη της σίγουρης πραγματοποίησης της επιθυμίας μας.

Ο ευκολότερος τρόπος για να δώσουμε μορφή σε μια ιδέα είναι να τη δούμε με τα μάτια της φαντασίας μας τόσο ξεκάθαρα σα να έχει ήδη πραγματοποιηθεί.

Κατάσταση εγρήγορσης.

Όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση εγρήγορσης, που προηγείται του ύπνου η προσπάθειά μας να φτιάξουμε νοερές εικόνες αυτού που επιθυμούμε γίνεται μικρότερη.

Χαλαρώστε λοιπόν και αρχίστε να επαναλαμβάνεται σα νανούρισμα μια σύντομη περιεκτική φράση αυτού που επιθυμείται. Π.χ «Είμαι υγιής και δυνατός. Η αρμονία και η ψυχική γαλήνη βασιλεύουν μέσα μου.»

Επαναλαμβάνετε αυτά τα λόγια αργά , σιωπηλά και με αγάπη για 5 λεπτά κάθε πρωί και βράδυ.  Κάθε φορά που επαναλαμβάνετε αυτή τη φράση η συναισθηματική τους αξία γίνεται μεγαλύτερη.

Με αυτό τον τρόπο παρακινείται το υποσυνείδητο να δεχτεί  την ιδέα και έτσι θεραπεύεστε.

«Η Δύναμη του Υποσυνείδητου»  Dr. Joseph Murphy  

Ενοχές!!!

Ενοχή: Ένα  φυσικό και πολύτιμο συναίσθημα.

(Ενοχή: ευθύνη για επιλήψιμες πράξεις)

Διαφορά ενοχής-ντροπής

Ενοχή: συνήθως συνδέεται με τη συμπεριφορά κάποιου

Ντροπή: σχετίζεται περισσότερο με την αίσθηση που έχει κάποιος για τον εαυτό του η με την αυτοεκτίμησή του.

Επομένως η ενοχή είναι μια γνωστική ανταπόκριση, ενώ η ντροπή είναι μια συναισθηματική ανταπόκριση.

Η ενοχή και η ντροπή μπορούν να χωριστούν σε 4 είδη:

Λογική Ενοχή: είναι ένα πολύτιμο, σπουδαίο συναίσθημα. Μας βοηθάει να αναγνωρίσουμε μια άδικη πράξη, μια ανάρμοστη ή ανεύθυνη συμπεριφορά.

Είναι η τύψη που πρέπει να νιώθουμε και να αναγνωρίζουμε όταν:

-έχουμε κάνει κάτι από πρόθεση, για να βλάψουμε ή να μειώσουμε κάποιον

-Έχουμε ενεργήσει απερίσκεπτα

-Έχουμε παραβεί από πρόθεση ένα νόμο ή μια αποδεκτή κοινωνική συμπεριφορά

Το κλειδί για να διακρίνουμε τη λογική από την παράλογη ενοχή είναι ή πρόθεση.

Παράλογη Ενοχή: είναι ένα ανεπιθύμητο συναίσθημα που δεν προκαλείται από κάποια άδικη πράξη, αλλά είναι ένας αμυντικός ψυχολογικός μηχανισμός ενάντια στον πόνο που νιώθουμε από άλλες αιτίες.

Παράδειγμα

Τα παιδιά υφίστανται μεγάλο πόνο όταν οι γονείς τους καβγαδίζουν και απειλούν να χωρίσουν. Νιώθουν απομονωμένα και μόνα. Πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά αυτό τον πόνο;

-μπορεί να τον μετατρέψουν σε θυμό, προς τους γονείς

-στις περισσότερες περιπτώσεις το παιδί δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό τον πόνο, έτσι μετατρέπει τον πόνο και το θυμό σε παράλογη ενοχή. Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει δυο πράγματα. Μειώνει την ένταση του πόνου και δημιουργεί έναν τρόπο με τον οποίο υποσυνείδητα ελπίζει ότι θα μπορεί στο μέλλον να ελέγχει τον πόνο του.

Δημιουργώντας παράλογη ενοχή το μυαλό μας απομονώνει τα συναισθήματα του πόνου και της μοναξιάς και επανακατευθύνει την ενέργεια αυτών των σκληρών συναισθημάτων σε μια ενοχή που παράγει αυτοκριτικές σκέψεις.

Η παράλογη ενοχή μας δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ελέγχου, από την οποία συχνά προκύπτει μια καταναγκαστική συμπεριφορά τελειομανίας.

Η λογική ενοχή πρέπει να οδηγεί σε ανακούφιση και εσωτερική γαλήνη, ενώ η άδικη ενοχή είναι μια παγίδα, επειδή δεν υπάρχει αδικοπραξία, δεν υπάρχει τίποτα να ομολογήσουμε και επομένως δεν υπάρχει ανακούφιση. Η άδικη ενοχή, ακόμα και αν μειώνει αμέσως τον πόνο, τελικά προκαλεί επιπλέον πόνο. Καταλήγει σε έναν καταστροφικό φαύλο κύκλο.

Μια άλλη πηγή άδικης ενοχής μπορεί να μας είναι ακόμα πιο οικεία. Όταν οι άλλοι προσπαθούν να μας μειώσουν ή να μας ελέγξουν, κάνοντας μας να νιώθουμε ανεπαρκείς, ένοχοι ή κακοί με τον εαυτό μας, το συναίσθημα που νιώθουμε είναι άδικη ενοχή.  Αυτή η συμπεριφορά συναντάται στην αυλή του σχολείο. Οι μεγάλοι τη λένε «κοροϊδία».

Οι κληρικοί συχνά χρησιμοποιούν την άδικη ενοχή όταν προσπαθούν να ελέγξουν το εκκλησίασμά τους. Παίρνουν οι ίδιοι τη θέση του Θεού, ζητώντας  ή απαιτώντας από τους πιστούς πλήρη υπακοή στις εντολές τους.

Οι διαφημιστές χρησιμοποιούν την άδικη ενοχή για να μας παρακινήσουν να αγοράσουμε ορισμένα προϊόντα.  Προσπαθούν να μας κάνουν αν νιώσουμε ανεπαρκείς ή ατελείς αν δεν έχουμε τα προϊόντα τους.

Επίσης η άδικη ενοχή μπορεί να είναι ένα τρομακτικό και καταστροφικό εργαλείο στα χέρια των ανθρώπων της εξουσίας. Κάνοντας αυτούς που εξουσιάζουν να νιώθουν άσχημα με τον εαυτό τους, τους πείθουν να μην εμπιστεύονται τη δική τους κρίση, αλλά να πιστεύουν τυφλά σ’ αυτούς που ασκούν την εξουσία.

Όταν η άδικη ενοχή συνδυάζεται με ένα υπερβολικό φορτίο ντροπής, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ολοσχερής καταστροφή της προσωπικότητας.

Δημιουργική ντροπή: είναι φυσιολογική όταν είναι περιορισμένη, μετρημένη σαν αποτέλεσμα κάποιας ανάρμοστης πράξης. Αυτή η ντροπή είναι αναγκαία για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου.

-Η φυσική αντίδραση ντροπής ρυθμίζει την ένταση της χαράς-περιέργειας –ενθουσιασμού του ατόμου.

-Η φυσική αντίδραση ντροπής βοηθάει στην ανάπτυξη της ταυτότητας του ατόμου.

-Η φυσική αντίδραση ντροπής βοηθάει στην ανάπτυξη της συνείδησης του ατόμου, δίνοντάς  του τη δυναμικότητα για να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος.

Καταστροφική ντροπή: είναι ανεπιθύμητη και είναι αποτέλεσμα της υποταγής σ’ έναν κόσμο που τον νιώθουμε καταπιεστικό.

Η καταστροφική ντροπή είναι μια προσβολή στην προσωπικότητα μας που μας κάνει να νιώθουμε άσχημα, βρώμικα ή χωρίς αξία. Κατά συνέπεια λειτουργεί καταστρεπτικά για μας, επειδή μια κάνει να μην αγαπάμε κάποια κομμάτια του εαυτού μας.

Για παράδειγμα αν μας υποτιμούν εξαιτίας της εθνικότητάς μας ή μας κοροϊδεύουν για την εμφάνισή μας, σταδιακά θα χάσουμε την ικανότητά μας να αγαπάμε αυτά τα κομμάτια του εαυτού μας.

Τα περισσότερα σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και συμπτώματα είναι αποτέλεσμα μιας υπερβολικής ποσότητας καταστροφικής ντροπής που συνοδεύεται από υπερβολική, άδικη ενοχή.

«Ενοχές χωρίς αιτία» TyC. Colbert

Αν δε βλέπεις, πάρε απόσταση. Θα δεις!!!

Ο πνευματικός αναζητητής πηγαίνει από δάσκαλο σε δάσκαλο και από σχολή σε σχολή για να ανακαλύψει στο τέλος πως αυτό που αναζητά βρίσκεται μέσα του. Φαίνεται όμως, πως όλη αυτή η περιπλάνηση είναι γι’ αυτόν αναγκαία, αφού πρέπει να  μεσολαβήσει για να βρει τελικά τον εαυτό του. Στο μεταξύ έχει κυλήσει κάποιος χρόνος. Όμως η απάντηση δεν κρυβόταν τελικά σε κάποιο σημείο του χρόνου, αλλά σε κάποιο σημείο του χώρου. Συχνά η αφετηρία είναι ταυτόχρονα και το τέρμα. Αφού πρόκειται όμως για το ίδιο χωρικό σημείο, τι μεσολαβεί ώστε να μετατρέψει την αφετηρία σε τέρμα;

Μεσολαβεί ο χρόνος και αυτό που περιέχεται μέσα σε αυτόν. Θα μεταφράζαμε την έννοια χρόνος σε συλλογή εμπειριών.

Ο χρόνος εμπειρία μας οδηγεί αργά ή γρήγορα στο σωστό χώρο, ο οποίος είναι πάντα μέσα μας.

«Μυστική Οδύσσεια» Ιουλία Πιτσούλη