Το χαμένο δαχτυλίδι

Το χαμένο δαχτυλίδι

«Όταν έβλεπα ανθρώπους ως σύμβουλος και πνευματικός δάσκαλος, επισκεπτόμουν δυο φορές την εβδομάδα μια γυναίκα της οποίας το σώμα ήταν ρημαγμένο από τον καρκίνο. Ήταν δασκάλα, γύρω στα σαράντα πέντε και οι γιατροί της δεν της έδιναν παραπάνω από λίγους μήνες ζωής. Μερικές φορές ανταλλάσσαμε λίγες κουβέντες κατά τη διάρκεια αυτών των επισκέψεων, αλλά, ως επί το πλείστον, καθόμασταν μαζί σιωπηλά και ενώ καθόμασταν, είχε τις πρώτες φευγαλέες ματιές στην ηρεμία μέσα της, που δε γνώριζε ποτέ πως υπήρχε κατά τη διάρκεια της πολυάσχολης ζωής της ως δασκάλας.

       Μια μέρα, όμως φτάνοντας τη βρήκα σε κατάσταση μεγάλης στενοχώριας και θυμού. «τι συνέβη;» τη ρώτησα. Το διαμαντένιο της δαχτυλίδι, μεγάλης χρηματικής αλλά και συναισθηματικής αξίας, είχε εξαφανιστεί και μου είπε πως ήταν σίγουρη ότι είχε κλαπεί από τη γυναίκα που ερχόταν λίγες ώρες κάθε μέρα για να τη φροντίζει. Έλεγε πως δεν καταλάβαινε πώς μπορούσε κάποιος να είναι τόσο ανάλγητος και άκαρδος ώστε να της κάνει κάτι τέτοιο.  Με ρώτησε αν θα έπρεπε να μιλήσει ευθέως στη γυναίκα ή να καλέσει την αστυνομία.  Της είπα πως δεν μπορούσα να της πω τι να κάνει, αλλά της ζήτησα να σκεφτεί πόσο σημαντικό ήταν ένα δαχτυλίδι ή οτιδήποτε άλλο σ’ αυτό το σημείο της ζωής της. «Δεν καταλαβαίνεις», μου είπε. «Ήταν το δαχτυλίδι της γιαγιάς μου. Το φορούσα κάθε μέρα, μέχρι που αρρώστησα και τα δάχτυλά μου πρήστηκαν . είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό δαχτυλίδι για μένα. Πώς είναι δυνατόν να μη στενοχωριέμαι;»

Η ταχύτητα της απάντησής της, ο θυμός και η αμυντικότητα στη φωνή της ήταν ενδείξεις ότι δεν είχε γίνει ακόμα αρκετά παρούσα ώστε να κοιτάξει μέσα της και να απεμπλέξει την αντίδρασή της από το γεγονός και να τα παρατηρήσει και τα δυο.

«Θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις», της είπα, «αλλά, αντί να απαντήσεις τώρα, δες αν μπορείς να βρεις τις απαντήσεις μέσα σου.  Θα κάνω μια σύντομη παύση έπειτα από κάθε ερώτηση. Όταν θα έρχεται η απάντηση, μπορεί να μην έρχεται απαραίτητα με τη μορφή λέξεων. Είπε πως ήταν έτοιμη να ακούσει. Ρώτησα: «Συνειδητοποιείς ότι θα χρειαστεί να παραιτηθείς από το δαχτυλίδι κάποια στιγμή, ίσως αρκετά σύντομα; Πόσο περισσότερο χρόνο θα χρειαστείς ώσπου να είσαι έτοιμη να παραιτηθείς απ’ αυτό; Έχει μειωθεί αυτό που είσαι από την απώλεια;» Ακολούθησαν μερικά λεπτά σιωπής μετά την τελευταία ερώτηση.

Όταν άρχισε να μιλάει ξανά, υπήρχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της και φαινόταν ήρεμη. «Η τελευταία ερώτηση με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι σημαντικό. Πήγα πρώτα στο νου μου για μια απάντηση και ο νους μου είπε: «Ναι, φυσικά έχεις μειωθεί». Έπειτα έκανα ξανά την ερώτηση στον εαυτό μου: «Έχει μειωθεί αυτό που είμαι;» Αυτή τη φορά προσπάθησα να νιώσω αντί να σκεφτώ την ερώτηση. Και , ξαφνικά, μπορούσα να νιώσω το «Υπάρχω» τόσο έντονα, τότε αυτό που είμαι δεν έχει μειωθεί καθόλου. Μπορώ να το νιώθω και τώρα, κάτι γαλήνιο και πολύ ζωντανό.»

       «Αυτή είναι η χαρά της Ύπαρξης», είπα. «Μπορείς να τη νιώσεις μόνο όταν είσαι έξω από το κεφάλι σου. Την Ύπαρξη πρέπει να τη νιώσεις. Δεν μπορείς να τη σκεφτείς. Το Εγώ δεν τη γνωρίζει επειδή αποτελείται από σκέψη. Το δαχτυλίδι ήταν στην πραγματικότητα στο κεφάλι σου σαν σκέψη που την μπέρδευες με την αίσθηση του Υπάρχω. Σκεφτόσουν ότι το Υπάρχω ή ένα μέρος του βρισκόταν στο δαχτυλίδι.

Όλα όσα επιζητεί το Εγώ και στα οποία προσκολλάται είναι υποκατάστατα της Ύπαρξης, την οποία δεν μπορεί να νιώσει. Μπορείς να εκτιμάς και να νοιάζεσαι για πράγματα, αλλά όποτε προσκολλάσαι σ’ αυτά, θα ξέρεις ότι είναι το Εγώ. Και δεν είσαι ποτέ προσκολλημένη σ’ ένα πράγμα, αλλά σε μια σκέψη που έχει το «εγώ», το «εμένα» ή το «μου» μέσα της. Όποτε αποδέχεσαι πλήρως μια απώλεια, πηγαίνεις πέρα από το Εγώ και αναδύεται αυτή που είσαι, το Υπάρχω, που είναι η ίδια η συνειδητότητα.

«Τώρα καταλαβαίνω», είπε, «κάτι που είπε ο Ιησούς και που ποτέ πριν δεν το είχα κατανοήσει: «Αν σου πάρει κάποιος το πουκάμισο, δώσ’ του και το πανωφόρι σου».

«Σωστά». Είπα. «Δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να κλειδώνεις την πόρτα σου ποτέ. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι, μερικές φορές, το να παραιτείσαι από πράγματα είναι μια πράξη πολύ μεγαλύτερης δύναμης από το να τα υπερασπίζεσαι ή να γαντζώνεσαι πάνω τους.»

Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της, καθώς το σώμα της γινόταν όλο και πιο αδύναμο, η ίδια ακτινοβολούσε όλο και περισσότερο, σαν να έλαμπε ένα φως από μέσα της. Χάρισε πολλά  από τα υπάρχοντά της, μερικά μάλιστα και στη γυναίκα που πίστευε ότι της έκλεψε το δαχτυλίδι και με κάθε πράγμα που χάριζε, η χαρά της γινόταν και πιο βαθιά. Όταν η μητέρα της μου τηλεφώνησε για να με πληροφορήσει  ότι η κόρη της είχε αναπαυθεί, ανέφερε επίσης ότι μετά το θάνατό της, είχαν βρει το δαχτυλίδι στο ντουλαπάκι του μπάνιου με τα φάρμακα. Επέστρεψε η γυναίκα το δαχτυλίδι ή βρισκόταν εκεί όλο αυτό τον καιρό; Κανείς δε θα μάθει ποτέ.  Ένα πράγμα ξέρουμε σίγουρα:

Η ζωή θα σου δώσει όποια εμπειρία είναι πιο βοηθητική για την εξέλιξη της συνειδητότητάς σου. Πώς θα ξέρεις ότι αυτή είναι η εμπειρία που χρειάζεσαι; Επειδή αυτή είναι η εμπειρία που έχεις αυτή τη στιγμή.  

Είναι λάθος, λοιπόν, να είσαι περήφανος για τα υπάρχοντά  σου ή να νιώθεις φθόνο για ανθρώπους που έχουν περισσότερα από σένα; Καθόλου. Αυτή η αίσθηση περηφάνιας, η ανάγκη να ξεχωρίζεις, η φαινομενική ενίσχυση του εαυτού σου μέσω του «περισσότερο από» και μείωσης μέσω το «λιγότερο από» δεν είναι ούτε σωστή ούτε λάθος: είναι το Εγώ. Το Εγώ δεν είναι λάθος, είναι απλώς μη συνειδητό. Όταν παρατηρείς το Εγώ στον εαυτό σου, αρχίζεις να πηγαίνεις πέρα απ’ αυτό. Μην παίρνεις το Εγώ υπερβολικά σοβαρά. Όταν διακρίνεις εγωική συμπεριφορά στον εαυτό σου, χαμογέλα. Πάνω απ’ όλα να ξέρεις ότι το Εγώ δεν είναι προσωπικό. Δεν είναι αυτό που είσαι. Αν θεωρείς το Εγώ προσωπικό σου πρόβλημα, αυτό είναι απλώς ακόμα περισσότερο Εγώ. Eckhart Tolle «Για μια νέα ζωή»

 

 

Ανθρώπινες σχέσεις

Ανθρώπινες σχέσεις

 

-Ποια είναι η πιο αποτελεσματική τεχνική για να σχετιστούμε με τους άλλους;

-Το πώς αντιμετωπίζουμε τους άλλους είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο θέμα. Δεν υπάρχει τρόπος να ανακαλύψεις τη συνταγή που θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα.

Η συμπάθεια είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι τη δυστυχία του άλλου.

Η συμπάθεια επίσης είναι σημαντική όχι μόνο ως μέσο για την ανάπτυξη της συμπόνιας, αλλά ότι γενικά όταν έχεις να κάνεις με άλλους σε ένα οποιοδήποτε επίπεδο, εάν έχεις κάποιες δυσκολίες, είναι άκρως υποβοηθητικό να δοκιμάσεις να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου και να δεις πως εσύ θα αντιδρούσες στη δεδομένη κατάσταση.

Ακόμη κι αν δεν έχεις καμιά κοινή εμπειρία με το άλλο πρόσωπο ή αν έχεις ένα πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής, πάλι μπορείς να το κάνεις αυτό χρησιμοποιώντας τη φαντασία σου.

Αυτό βοηθάει να αναπτύξει κανείς συνειδητότητα και σεβασμό για  τα αισθήματα των άλλων, πράγμα που αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα στην ελάττωση των συγκρούσεων και των προβλημάτων με άλλα άτομα.

Οποτεδήποτε συναντώ ανθρώπους, πάντα τους προσεγγίζω από την πλευρά των πιο βασικών πραγμάτων που έχουμε κοινά. Ο καθένας από μας έχει μια φυσική δομή-πνεύμα και συναισθήματα. Γεννιόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και όλοι μας πεθαίνουμε.  Όλοι μας επιθυμούμε την ευτυχία και δεν θέλουμε να υποφέρουμε. Βλέποντας τους άλλους από αυτή την πλευρά παρά εστιάζοντας την προσοχή μου σε δευτερεύουσες διαφορές, όπως, το χρώμα, τη θρησκεία, τις πολιτιστικές παραδόσεις, μου επιτρέπει να έχω την αίσθηση ότι συναντώ κάποιον όμοιο με εμένα. Έχω δει πως όταν σχετιζόμαστε με τους άλλους σε αυτό το επίπεδο είναι πολύ πιο εύκολο να συνδιαλεγόμαστε και να επικοινωνούμε μεταξύ μας.

 

Νομίζω όμως ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες που μπορούν να μας βοηθήσουν να συναναστρεφόμαστε τους άλλους πιο επιδέξια.  Είναι χρήσιμο να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε το πνευματικό υπόβαθρο των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε. Επίσης, το να έχουμε πιο ανοιχτό μυαλό και ειλικρίνεια είναι ποιότητες που θα μας φανούν χρήσιμες όσον αφορά τη σχέση μας με τους άλλους.

Αναφέρει μια προσωπική εμπειρία ο συγγραφέας.

Ένα βράδυ ήταν καλεσμένος για φαγητό. Ανάμεσα στους καλεσμένους είναι και ένας άλλος συγγραφέας. Τον πλησίασε και θέλησε να αρχίσει κουβέντα μαζί του. Όμως ο συγγραφέας ήταν απρόθυμος και ο τρόπος του ήταν απότομος και ακατάδεκτος. Θεωρώντας τον μάλλον εχθρικό, ακόμα και υπεροπτικό, ένιωσε αμέσως μια αντιπάθεια γι’ αυτόν.

Την επόμενη μέρα συνάντησε ένα φίλο του που γνώριζε τον «εχθρικό» συγγραφέα. Ο φίλος του είπε, ότι τον γνώριζε πολλά χρόνια. Ότι πράγματι δίνει αυτή την εντύπωση, αλλά είναι κάπως ντροπαλός και συγκρατημένος στην αρχή με τους ανθρώπους.  Αλλά αν τον γνωρίσει κανείς καλύτερα θα δει ότι είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος. Ανέφερε ότι είχε υποφέρει η οικογένειά του από τους Ναζί. Ότι είχε παντρευτεί και απέκτησε δυο παιδιά που γεννήθηκαν με κάποια σπάνια διαταραχή. Συνέχισε λέγοντας ότι αυτός ο άνθρωπος με όσα του είχαν τύχει αντί να γίνει πικρόχολος ή να κάνει τον μάρτυρα για το υπόλοιπο της ζωής του, αντιμετώπισε τα προβλήματά του απλώνοντας το χέρι του στους άλλους και πέρασε πολλά χρόνια δουλεύοντας εθελοντικά με τους ανάπηρους αφιερώνοντας τον εαυτό του σε αυτό. Αν τον γνωρίσεις είναι πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος, κατέληξε ο φίλος μου.

Πράγματι τη δεύτερη φορά που τον συνάντησα, προσπάθησα να ανοίξω πάλι συζήτηση μαζί του. Οι πληροφορίες που μου είχε εμπιστευτεί ο φίλος μου, είχαν αλλάξει την εικόνα που είχα γι’ αυτόν. Στην αρχή ο τρόπος του παρέμενε ο ίδιος. Αλλά με λίγη ανοιχτοσύνη και επιμονή, ανακάλυψα γρήγορα πως, όπως μου είχε πει ο φίλος μου, η επιφυλακτικότητα του οφειλόταν περισσότερο σε ντροπαλότητα και όχι σε υπεροψία.

Τότε συνειδητοποίησα τη συμβουλή –να κατανοούμε το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζονται οι άνθρωποι-δεν ήταν τόσο επιφανειακή όσο μου είχε φανεί αρχικά.

Δαλάι Λάμα & Howard C. Cutler «Η Τέχνη της Ευτυχίας»

 

 

 

Happiness

 

Happiness

Think less, Feel more

Frown less, Smile more

Talk less, Listen More

Judge less, Accept More

Watch less, Do more

Complain less, Appreciate More

Fear less, Love more

 

Ψάξε και θα χάσεις.

 Μην ψάχνεις και θα βρεις.

 

Τι ψάχνεις;

 Ευτυχία, ευδαιμονία, χαρά-αυτό ψάχνεις;

Την έχεις αναζητήσει για χιλιάδες χρόνια και δεν την έχεις βρει ακόμα.

Έχεις ψάξει τόσο πολύ, έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ, που είναι πιθανό να την έχεις χάσει ακριβώς επειδή το προσπαθείς.

Είναι πιθανόν η ίδια η προσπάθεια να σε κρατάει μακριά από την ευτυχία.

Κάνε μια μικρή παύση στην αναζήτησή σου και ανακεφαλαίωσε.

Την έχεις αναζητήσει για πολλές ζωές. Εσύ δε θυμάσαι άλλες ζωές-αυτό δε χρειάζεται-όμως σε αυτή εδώ τη ζωή την έχεις αναζητήσει-αυτό κάνεις- και δεν την έχεις βρει.

Κανένας δεν την έχει βρει ποτέ αναζητώντας την.

Μέσα στην αναζήτηση, είναι φυσικό να ξεχνάς τον εαυτό σου. Αρχίζεις να κοιτάζεις οπουδήποτε, οπουδήποτε αλλού.

Κοιτάζεις στο βορρά και στο νότο και στην ανατολή και στη δύση και στον ουρανό και κάτω από τις θάλασσες και συνεχίζεις να αναζητάς παντού.

Η αναζήτηση γίνεται ολοένα και πιο απεγνωσμένη, επειδή όσο περισσότερο ψάχνεις και δεν βρίσκεις, τόσο μεγαλύτερη αγωνία εμφανίζεται:

«Θα τα καταφέρω αυτή τη φορά ή θα τη χάσω πάλι;»

Ολοένα και περισσότερη απόγνωση, ολοένα και περισσότερη τρέλα.

Τρελαίνεσαι.

Και η ευτυχία παραμένει μακριά.

Για την ακρίβεια απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από σένα.

Ευτυχία είναι η λειτουργία της συνειδητότητάς σου όταν είσαι ξύπνιος.

Δυστυχία είναι η λειτουργία της συνειδητότητάς σου όταν είσαι κοιμισμένος.

Ασυνειδησία είναι ο καθρέφτης σου, φορτωμένος με πολλή σκόνη και με βαλίτσες και με το παρελθόν.

Ευτυχία είναι όταν το βάρος έχει φύγει και ο καθρέφτης έχει βρεθεί και πάλι.

Ο Μάικλ Άνταμ γράφει:

«Μπορεί η ίδια η προσπάθεια να οδηγεί στη δυστυχία.»

Μπορεί όλο το σκοτάδι της επιθυμίας μου να έχει κρατήσει το παράξενο πουλί μακριά από τον ώμο μου. Έχω προσπαθήσει τόσο πολύ και τόσο έντονα να βρω την ευτυχία. Έχω ψάξει τόσο μακριά. Πάντοτε  φανταζόμουν ότι η ευτυχία είναι ένα νησί μέσα σε ένα ποτάμι. Μπορεί να είναι το ίδιο το ποτάμι. Έχω σκεφτεί ότι η ευτυχία είναι το όνομα ενός πανδοχείου στο τέλος του δρόμου. Μπορεί να είναι ο ίδιος ο δρόμος. Έχω πιστέψει ότι η ευτυχία ήταν πάντοτε αύριο και αύριο και αύριο.

Μπορεί να είναι εδώ.

Μπορεί να είναι τώρα.

Εδώ και τώρα όμως είναι σκέτη δυστυχία.

Τότε μπορεί να μην υπάρχει ευτυχία.

Η ευτυχία μπορεί να είναι ένα όνειρο, δημιουργημένο από ένα δυστυχισμένο νου.

Ασφαλώς δεν είναι έτσι όπως τη φαντάζομαι εγώ μέσα στη δυστυχία μου.

 Εδώ και τώρα δεν υπάρχει ευτυχία. Άρα, η ευτυχία δεν υπάρχει. Συνεπώς δεν χρειάζεται να χάνω τον εαυτό μου μέσα σε κάτι που δεν υπάρχει. Τότε μπορώ να ξεχάσω την ευτυχία. Μπορώ να πάψω να στενοχωριέμαι και αντί να ανησυχώ για κάτι που δε γνωρίζω, μπορώ να βιώσω αυτό που ζω με όλο μου το είναι. Η ευτυχία είναι το μάταιο όνειρο.

Τώρα είναι πρωί. Μπορώ να ξυπνήσω και να ζήσω με τη δυστυχία, με αυτό που είναι πραγματικό κάτω από το φως του ήλιου, αυτή τη στιγμή. Και τώρα μπορώ να δω πόσο πολλή από τη δυστυχία μου ήρθε από την προσπάθειά μου να είμαι ευτυχισμένος.

Μπορώ ακόμα να δω ότι η ίδια ή προσπάθεια είναι δυστυχία.

Τουλάχιστον εδώ και τώρα υπάρχω.

Τουλάχιστον είμαι αυτό που είμαι.

Δεν υποκρίνομαι.

Είμαι δυστυχισμένος.

Και λοιπόν;

Απ’ αυτό όμως τρέχω να ξεφύγω;

 Είναι όντως δυστυχία αυτό;

«Κι όταν σταματάω να προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένος, όταν δεν ψάχνω άλλο πια, όταν δεν στενοχωριέμαι ούτε για να πάω κάπου ούτε για να αποκτήσω οτιδήποτε, τότε φαίνεται πως έχω ήδη φτάσει σε ένα παράξενο  τόπο:

Είμαι στο εδώ και τώρα.

Αν δεν αναζητάς, αν δεν ψάχνεις, αν δεν επιθυμείς, αν δεν ονειρεύεσαι, για μια στιγμή ο νους πέφτει μέσα στη σιωπή. Είναι ακίνητος. (διαλογισμός)

Για μια στιγμή ο νους σταματάει το συνεχές του τρέξιμο.

Για μια στιγμή, εδώ και τώρα, εμφανίζεται ο πραγματικός κόσμος και βλέπω:

Εδώ και τώρα υπήρχαν πάντοτε όλα όσα έψαχνα και προσπαθούσα να τα βρω οπουδήποτε αλλού!

Κυνηγούσα σκιές.

Η πραγματικότητα είναι εδώ, μέσα σ’ αυτό τον ηλιόφωτο τόπο, μέσα σ’ αυτό το κάλεσμα των πουλιών-Τώρα.

Το ότι αναζητούσα την πραγματικότητα ήταν αυτό που με απομάκρυνε από αυτή.

Η επιθυμία με κούφανε.

Το πουλί πάντοτε εδώ τραγουδούσε.

«Αν είμαι ακίνητος και δε στενοχωριέμαι για να βρω την ευτυχία, τότε η ευτυχία φαίνεται πως είναι ικανή να βρει  εμένα.

Αν είμαι αληθινά ακίνητος, ακίνητος σαν το θάνατο, αν είμαι εντελώς νεκρός-εδώ και τώρα.»

 Η ευτυχία ξαφνικά πηδάει πάνω σου.

Όταν η επιθυμία εξαφανίζεται, εμφανίζεται η Ευτυχία.

Όταν δεν υπάρχει πια προσπάθεια, για πρώτη φορά βλέπεις ποιος είσαι.

OSHO «Ο βρυχηθμός του λιονταριού»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αδικία

Αδικία …

Έχεις μια διαφοροποιημένη άποψη για το πότε η επίθεση είναι δικαιολογημένη, και το πότε νομίζεις ότι είναι άδικη και δεν επιτρέπεται. Όταν την αντιλαμβάνεσαι σαν άδικη, νομίζεις ότι τώρα είναι δίκαιο να αποκριθείς με θυμό. Και έτσι βλέπεις αυτό που είναι όμοιο σαν διαφορετικό.

Η σύγχυση δεν είναι περιορισμένη. Εάν ποτέ συμβαίνει θα είναι ολοκληρωτική. Και η παρουσία της, σε οποιαδήποτε μορφή, θα κρύβει την Παρουσία Τους. Αυτοί γίνονται γνωστοί με διαύγεια ή καθόλου. Η μπερδεμένη αντίληψη θα εμποδίσει την γνώση.

Τι σημαίνει αν αντιλαμβάνεσαι ότι η επίθεση με συγκεκριμένες μορφές είναι άδικη για σένα; Σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχουν κάποιες μορφές στις οποίες νομίζεις ότι είναι δίκαιη. Γιατί διαφορετικά, πώς θα μπορούσαν μερικές να αξιολογούνται σαν άδικες; Σε μερικές, λοιπόν, αποδίδεται νόημα και γίνονται αντιληπτές σαν λογικές. Και μόνο μερικές φαίνονται να μην έχουν νόημα. Και αυτό αρνείται την πραγματικότητα ότι όλες είναι παράλογες, εξίσου χωρίς αιτία ή αποτέλεσμα, και ότι δεν μπορεί να έχουν κανενός είδους επιδράσεις. Η Παρουσία Τους κρύβεται από όποιο πέπλο στέκει μεταξύ της λαμπερής Τους αθωότητας, και της επίγνωσής σου ότι είναι η δική σου αθωότητα και ανήκει εξίσου σε κάθε ζωντανό πράγμα μαζί με σένα. Ο Θεός δεν περιορίζει. Και αυτό που είναι περιορισμένο δεν μπορεί να είναι ο Ουρανός. Άρα πρέπει να είναι η κόλαση

Κανείς δεν μπορεί να σου συμπεριφέρεται άδικα.

Η πίστη ότι αυτό συμβαίνει δεν είναι παρά μια άλλη μορφή της ιδέας ότι κάποιος άλλος σου στερεί κάτι και όχι εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Η προβολή της αιτίας της θυσίας είναι στη ρίζα του καθετί που αντιλαμβάνεσαι ως άδικο και όχι αυτό που αξίζεις. Ωστόσο είσαι εσύ αυτός που το ζητάει αυτό από τον εαυτό σου, μια βαθιά αδικία προς τον Υιό του Θεού. Δεν έχεις κανέναν εχθρό εκτός από τον εαυτό σου, και είσαι πράγματι ένας εχθρός προς αυτόν γιατί δεν τον γνωρίζεις ως εαυτό σου……………

Προφυλάξου από τον πειρασμό να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σαν αδικημένο. Με αυτή την οπτική, αναζητάς να βρεις μιαν αθωότητα που δεν είναι Δική Τους αλλά μόνο δική σου, και με κόστος κάποιου άλλου την ενοχή. Μπορεί η αθωότητα να εξαγοραστεί δίνοντας την ενοχή σου σε κάποιον άλλο; Και την αθωότητα είναι που η επίθεσή σου προς αυτόν προσπαθεί να πάρει; Δεν είναι η ανταπόδοση για την δική σου επίθεση εναντίον του Υιού του Θεού αυτό που αναζητάς; Δεν είναι ασφαλέστερο να πιστεύεις ότι είσαι αθώος από αυτό, και ότι κάνεις τον εαυτό σου θύμα παρά την αθωότητά σου; Με όποιο τρόπο και να παίζεται το παιχνίδι της ενοχής, πρέπει να υπάρχει απώλεια. Κάποιος πρέπει να χάσει την αθωότητά του και κάποιος άλλος μπορεί να την πάρει από αυτόν, κάνοντάς την δική του.

Το τι κάνει αυτή η αδικία σε σένα που κρίνεις άδικα, και που βλέπεις έτσι όπως έχεις κρίνει, δεν μπορείς να υπολογίσεις. Ο κόσμος σκοτεινιάζει και γίνεται απειλητικός, και δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε ένα ίχνος όλης της χαρμόσυνης λάμψης που φέρνει η σωτηρία για να φωτίσει τον δρόμο σου.

Κι έτσι βλέπεις τον εαυτό σου αποστερημένο από το φως, εγκαταλειμμένο στο σκοτάδι, άδικα παρατημένο χωρίς ένα σκοπό μέσα σε έναν μάταιο κόσμο. Ο κόσμος είναι δίκαιος επειδή το Άγιο Πνεύμα έχει φέρει την αδικία στο εσωτερικό φως, και εκεί έχει όλη η αδικία επιλυθεί και αντικατασταθεί από την δικαιοσύνη και την αγάπη. Αν αντιλαμβάνεσαι την αδικία οπουδήποτε, χρειάζεται μόνο να λες:

Mε αυτό αρνούμαι την Παρουσία του Πατέρα και του Υιού. Προτιμώ να γνωρίσω Αυτούς παρά να βλέπω την αδικία, την οποία η Παρουσία Τους διώχνει μακριά με την λάμψη της.

«Μαθήματα θαυμάτων»

 

 

 

Επαναληπτικός κύκλος.....

 

 

Επαναληπτικός κύκλος….

Γιατί ο άνθρωπος ζει τον ίδιο επαναληπτικό κύκλο ξανά και ξανά, τη μια ζωή μετά την άλλη;

Είναι απλό επειδή δε ζεις πραγματικά. Γι αυτό θέλεις να επαναλαμβάνεις. Αν ζεις πραγματικά, τότε δεν υπάρχει ανάγκη για επανάληψη. Αν έχεις αγαπήσει και ξέρεις τι είναι η αγάπη, δεν θα υπάρχει καμία ανάγκη να την επαναλάβεις-έχεις τελειώσει μαζί της.

Όποτε έχεις γνωρίσει κάτι ολοκληρωτικά, τελειώνεις μαζί του. Όταν κάτι παραμένει άγνωστο, το λαχταράς.

Δεν έχεις αγαπήσει αυτόν τον άντρα, οπότε επιθυμείς έναν άλλο άντρα, έναν άλλο κόσμο, έναν άλλο πλανήτη. Δεν μπόρεσες να δεις και να αναγνωρίσεις και να αντιληφθείς ποιος είσαι σε αυτή εδώ τη ζωή, οπότε επιθυμείς μια άλλη. Οι ανολοκλήρωτες επιθυμίες πρέπει να ολοκληρωθούν.

……

Ζήσε ολοκληρωτικά!

Οτιδήποτε θέλεις να κάνεις, κάνε το!

Μην το αποφεύγεις και μην το καταπιέζεις, αλλιώς θα πρέπει να έρχεσαι ξανά και ξανά!

OSHO  «Ο Βρυχηθμός του λιονταριού»

 

 

 

Ποιος είσαι;

«Το να γνωρίζεις βαθιά τον εαυτό σου σημαίνει να είσαι ριζωμένος στην Ύπαρξη, αντί να είσαι χαμένος μέσα στο νου σου.

Η αίσθησή σου σχετικά με το ποιος είσαι προσδιορίζει το  τι αντιλαμβάνεσαι ως ανάγκη σου και το τι είναι σημαντικό για σένα στη ζωή-και ό,τι είναι σημαντικό για σένα θα έχει τη δύναμη να σε ταράζει και να σ’ ενοχλεί.

Αυτό που είναι σημαντικό για σένα δεν είναι απαραίτητα αυτό που λες ή πιστεύεις, αλλά το τι αποκαλύπτουν οι πράξεις και οι αντιδράσεις σου ως σημαντικό και σοβαρό για σένα.

Ποια είναι τα πράγματα που σε ταράζουν και σε ενοχλούν;

Αν μικρά πράγματα έχουν τη δύναμη να σ’ ενοχλούν, τότε αυτός που πιστεύεις ότι είσαι είναι ακριβώς αυτό: μικρός.

Αυτή θα είναι η μη συνειδητή σου πεποίθηση.

Ποια είναι τα μικρά πράγματα;

Τελικά, όλα τα πράγματα είναι μικρά, επειδή όλα τα πράγματα είναι παροδικά.

……………….

Αν αυτό που πραγματικά θέλεις είναι η γαλήνη, τότε θα επιλέγεις τη γαλήνη. Αν η γαλήνη ήταν για σένα πιο σημαντική απ’ οτιδήποτε άλλο και αν πραγματικά γνώριζες ότι είσαι πνεύμα και όχι «Εγώ ο μικρός», θα παρέμενες χωρίς αντίδραση και απόλυτα σε εγρήγορση όταν θα ερχόσουν αντιμέτωπος με ανθρώπους ή καταστάσεις που θα σε προκαλούσαν. Θα δεχόσουν αμέσως την κατάσταση και θα γινόσουν έτσι ένα μαζί της αντί να διαχωρίζεις τον εαυτό σου απ’ αυτήν. Τότε, μέσα από την εγρήγορση σου, θα ερχόταν μια απόκριση. Αυτός που θα αποκρίνονταν θα ήταν αυτός που είσαι (συνειδητότητα), όχι αυτός που νομίζεις ότι είσαι. Η απόκρισή σου θα ήταν ισχυρή και αποτελεσματική και δε θα έκανε κανέναν άνθρωπο ή κατάσταση εχθρό σου.

Ο κόσμος φροντίζει πάντα να μην μπορείς να κοροϊδεύεις για πολύ τον εαυτό σου σχετικά με το ποιος πιστεύεις πραγματικά πως είσαι, δείχνοντάς σου τι είναι αληθινά σημαντικό για σένα. Το πώς αντιδράς σε ανθρώπους και καταστάσεις, ιδιαίτερα όταν εμφανίζονται προκλήσεις, είναι ο καλύτερος δείκτης για το πόσο βαθιά γνωρίζεις τον εαυτό σου.

Όσο πιο περιορισμένη, όσο πιο στενά εγωική είναι η άποψη που έχεις για τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο θα βλέπεις, θα επικεντρώνεσαι και θα αντιδράς στους εγωικούς περιορισμούς, στη μη συνειδητότητα των άλλων. Τα «ελαττώματά» τους, ή αυτά που αντιλαμβάνεσαι ως ελαττώματά τους, γίνονται για σένα η ταυτότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι θα βλέπεις μόνο το Εγώ σ’ αυτούς και θα ισχυροποιείς έτσι το Εγώ σ’ εσένα. Αντί να κοιτάζεις «μέσα» από το Εγώ των άλλων, κοιτάζεις «το» Εγώ. Ποιος κοιτάζει το Εγώ; Το Εγώ μέσα σε σένα.

Οι άνθρωποι με μεγάλη έλλειψη συνειδητότητας βιώνουν το δικό τους Εγώ μέσω της αντανάκλασης του σε άλλους. Όταν συνειδητοποιήσεις ότι αυτό στο οποίο αντιδράς στους άλλους υπάρχει και σ’ εσένα (και μερικές φορές μόνο σ’ εσένα), αρχίζεις να αποκτάς επίγνωση του δικού σου Εγώ. Απ’ αυτό το στάδιο, μπορεί να συνειδητοποιήσεις επίσης ότι έκανες σε άλλους αυτό που νόμιζες, ότι οι άλλοι κάνουν σ’ εσένα. Παύεις να βλέπεις τον εαυτό σου σαν θύμα.

Δεν είσαι το Εγώ, επομένως όταν αποκτάς επίγνωση του Εγώ μέσα σου, αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζεις ποιος είσαι-σημαίνει ότι γνωρίζεις ποιος δεν είσαι. Όμως μέσω της γνώσης του ποιος δεν είσαι εξαλείφεται το μεγαλύτερο εμπόδιο για την αληθινή γνώση του εαυτού.  

(Eckhart Tolle  "Για μια νέα ζωή")

 

Ηχώωωωω....

Η Ηχώ

Στη ζωή οτιδήποτε κάνεις, αναπηδά πάνω σου. Αν χρησιμοποιήσεις σκληρές λέξεις, θα κάνουν γκελ και θα γυρίσουν πάνω σου. Αν πληγώνεις ανθρώπους, αυτό θα γυρίσει πάνω σε σένα.

 

Κάποτε ήμουν στο Μάδεραν με φίλους. Πήγαμε για επίσκεψη σ’ ένα μέρος που ονομάζεται «Σημείο της Ηχούς»

Ένας άντρας που ήταν μαζί μας άρχισε να γαβγίζει σαν σκυλί και όλες οι κοιλάδες και τα βουνά τριγύρω άρχισαν να γαβγίζουν σαν να υπήρχαν χιλιάδες σκυλιά.

Είπα στον άνθρωπο: «Γιατί δε λες ένα τραγούδι; Επειδή αυτά  τα βουνά θα το αντηχήσουν. Αν γαβγίζεις σα σκυλί, θα γίνουν σκυλιά. Γιατί δεν τραγουδάς;»

Κι εκείνος άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι… και η ευλογία αυτού του τραγουδιού ήρθε πάνω μας σαν βροχή. Από όλες τις κοιλάδες και τα βουνά το τραγούδι του γυρνούσε πίσω σε μας.

Είπα στους ανθρώπους, που ήταν εκεί, πως η ζωή είναι ένα Σημείο Ηχούς. Σου δίνει οτιδήποτε της δίνεις. Πρέπει να θερίσεις τον καρπό από οτιδήποτε έσπειρες πριν.

Σπέρνοντας σπόρους δηλητηρίου, μην ελπίζεις πως θα θερίσεις μια σοδειά από νέκταρ. Δεν θα μπορέσεις να φτάσεις στο νέκταρ με τους σπόρους του δηλητηρίου. Το δηλητήριο θα φέρει περισσότερο δηλητήριο. Σπείρε τους σπόρους του νέκταρ και θέρισε τη σοδειά του νέκταρ.

Ποτέ μη λες σκληρές λέξεις, γιατί αυτές θα αναπηδήσουν πάνω σου. Οι θυμωμένες λέξεις πληγώνουν και η προσβολή αναπηδά.

Σαν σπασμένο γκονγκ

Να είσαι ακίνητος, σιωπηλός

Γνώρισε τη γαλήνη της ελευθερίας

Όπου δεν υπάρχει άλλη προσπάθεια πια.

Ποια είναι η «γαλήνη της ελευθερίας;

Η ελευθερία από την επιθυμία.

Η επιθυμία είναι που δημιουργεί θόρυβο μέσα σου. Και δεν υπάρχει μόνο μια επιθυμία σε σένα, υπάρχουν εκατομμύρια επιθυμίες που φωνάζουν για προσοχή, ζητώντας σου, τραβώντας σε, σπρώχνοντας σε για να τις ακολουθήσεις.

Καταρρέεις επειδή συνεχώς τραβιέσαι και σπρώχνεσαι σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Γνώρισε τη γαλήνη της ελευθερίας….

Όταν δεν είσαι πια φιλόδοξος, πώς μπορεί να υπάρξει θόρυβος στην ύπαρξή σου;

Όλα είναι επόμενο να είναι σιωπηλά. Αυτή είναι η αληθινή σιωπή.

Osho «Δες τον εαυτό σου στους άλλους»